antydepresyjny anksjolityczny i antyuzależnieniowy wpływ ayahuaski psilocybiny i lsd (pdf)
wersja pdf

zakładki

szukaj na psilosophy:  
   

Antydepresyjny, anksjolityczny i antyuzależnieniowy wpływ ayahuaski, psilocybiny i dietyloamidu kwasu lizergowego (LSD): przegląd systematyczny prób klinicznych opublikowanych w ostatnich 25 latach: antydepresyjny wpływ ayahuaski, psilocybiny i lSD

(Antidepressive, anxiolytic, and antiaddictive effects of ayahuasca, psilocybin and lysergic acid diethylamide (LSD): a systematic review of clinical trials published in the last 25 years: antidepressive effects of ayahuasca, psilocybin and LSD)
by

Rafael G. dos Santos, Flávia L. Osório, José Alexandre S. Crippa, Jordi Riba, Antônio W. Zuardi and Jaime E. C. Hallak

Therapeutic Advances in Psychopharmacology 1-21

DOI: 10.1177/2045125316638008

© Autorzy, 2016.

[ tłumaczenie: cjuchu ]

Korespondencja do:
Rafael G. dos Santos, PhD Departamento de Neurociências e Ciências do Comportamento, Faculdade de Medicina de Ribeirão Preto, Universidade de São Paulo, Hospital das Clínicas, Terceiro Andar, Av. Bandeirantes, 3900, Ribeirão Preto, São Paulo, Brazil.
banisteria@gmail.com

Flávia L. Osório, PhD José Alexandre S. Crippa, MD, PhD Antônio W. Zuardi, MD, PhD Jaime E. C. Hallak, MD, PhD, Department of Neuroscience and Behavior, Ribeirão Preto Medical School, University of São Paulo, SP, Brazil National Institute for Translational Medicine (INCT-TM), CNPq, Brazil

Jordi Riba, PhD, Centre d'Investigació de Medicaments, Servei de Farmacologia Clínica, Hospital de la Santa Creu i Sant Pau, Barcelona, Spain Human Experimental Neuropsychopharmacology, Institut de Recerca, Hospital de la Santa Creu i Sant Pau, Barcelona, Spain Departament de Farmacologia i Terapèutica, Universitat Autònoma de Barcelona, Spain Centro de Investigación Biomédica en Red de Salud Mental, CIBERSAM, Barcelona, Spain.

Spis Tresci:
Streszczenie
Metody
 Pozyskiwanie danych
 Strategia wyszukiwania
 Kryteria kwalifikacji
  Typ artykułu
  Projekt badawczy
  Uczestnicy
  Interwencje
  Porównania
  Wyniki
 Ekstrakcja danych
Rezultaty
 Wybór badania
 Leki
  Psilocybina
   Zaburzenie obsesyjno kompulsyjne
   Niepokój związany z zaawansowanym stadium raka
   Uzależnienie od tytoniu
   Uzależnienie od alkoholu
  Dietyloamid kwasu lizergowego (LSD)
   Niepokój związany z chorobami zagrażającymi życiu
  Ayahuaska
   Ciężkie zaburzenie depresyjne
Omówienie
 Możliwe mechanizmy działania terapeutycznego
 Bezpieczeństwo
Ograniczenia
Wniosek
Odnośniki

Streszczenie

Do tej pory, farmakologiczne leczenie zaburzeń nastroju i lękowych oraz uzależnień od leków wykazuje ograniczoną skuteczność, opuszczając dużą liczbę pacjentów cierpiących na ciężkie i uporczywe objawy. Wstępne badania na zwierzętach i ludziach sugerują, że ayahuaska, psilocybina i dietyloamid kwasu lizergowego (LSD) mogą mieć antydepresyjne, anksjolityczne, oraz antyuzależnieniowe właściwości. Przeprowadziliśmy zatem systematyczny przegląd prób klinicznych opublikowanych od 1990 do 2015, oceniających te właściwości terapeutyczne. Wyszukiwania elektroniczne przeprowadzono przy użyciu baz danych PubMed, LILACS, i SciELO. Uwzględnione zostały tylko próby kliniczne opublikowane w czasopismach recenzowanych. Spośród nich, zidentyfikowanych zostało 151 badań, z których sześć spełniło ustalone kryteria. Przejrzane badania sugerują korzystny wpływ na depresję oporną na leczenie, niepokój oraz depresję związaną z chorobami zagrażającymi życiu, oraz uzależnienia od tytoniu i alkoholu. Wszystkie leki były dobrze tolerowane. Podsumowując, ayahuaska, psilocybina oraz LSD mogą być użytecznymi farmakologicznie narzędziami do leczenia uzależnienia od narkotyków, oraz niepokoju i zaburzeń nastroju, zwłaszcza w leczeniu pacjentów opornych na leczenie. Leki te mogą być również użytecznymi narzędziami farmakologicznymi do zrozumienia zaburzeń psychiatrycznych i opracowania nowych środków psychiatrycznych. Jednakże wszystkie przejrzane badania miały małe rozmiary próbki, a połowa z nich była otwartymi badaniami dowodzącymi koncepcji. By powtórzyć te wstępne ustalenia, potrzebne są badania randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo, z większą ilością pacjentów.

Słowa kluczowe: ayahuaska, dimetylotryptamina, halucynogeny, LSD, psilocybina, tryptaminy.

Naturalnie występujące klasyczne lub serotonergiczne halucynogeny, takie jak tryptaminy N,N-dimetylotryptamina (DMT) oraz psilocybina (4-fosforyloksy-N,N-DMT) mają długą historię rytualnego stosowania w Ameryce Łacińskiej [Harner, 1976; Grispoon i Bakalar, 1981; Dobkin de Rios, 1984, 1990; Schultes, 1986, 1998; Wasson et al. 1986; Schultes i Hofmann, 1992; Furst, 1994; Ott, 1994, 2004; Guzmán, 2008; McKenna i Riba, 2016]. DMT zostało po raz pierwszy zsyntetyzowane w 1931 przez kanadyjskiego chemika Richarda Manske a następnie wyizolowane przez brazylijskiego chemika Oswaldo Gonçalves de Lima w 1946 z Mimosa hostilis, halucynogennej rośliny stosowanej przez północnowschodnie brazylijskie grupy tubylcze do przygotowania świętego napoju zwanego jurema [Ott, 1994, 1999, 2004; McKenna i Riba, 2016]. DMT jest również głównym związkiem psychotropowym ayahuaski, psychotropowego napoju stosowanego do celów magiczno-rytualnych i terapeutycznych przez rdzenne i miejskie populacje krajów Amazonki, takich jak Brazylia, Kolumbia, Peru i Ekwador [Harner, 1976; Dobkin de Rios, 1984, 1990; Schultes, 1986, 1998; Schultes i Hofmann, 1992; Furst, 1994; Ott, 1994, 2004; McKenna i Riba, 2016].

Ayahuaska jest zazwyczaj otrzymywana poprzez gotowanie łodyg liany Banisteriopsis caapi z liśćmi krzewu Psychotria viridis [Harner, 1976; Dobkin de Rios, 1984, 1990; McKenna et al. 1984; Schultes, 1986, 1998; Schultes i Hofmann, 1992; Furst, 1994; Ott, 1994, 1999, 2004; Riba et al. 2001, 2003; McKenna i Riba, 2016]. P. viridis jest bogata w DMT, natomiast B. caapi zawiera związki β-karbolinowe, które odwracalnie hamują monoaminooksydazę A (MAO-A), takie jak harmina, tetrahydroharmina (THH) oraz harmalina [Buckholtz i Boggan, 1977; Dobkin de Rios, 1984; McKenna et al. 1984; Schultes, 1986; Schultes i Hofmann, 1992; Ott, 1994, 1999, 2004; Riba, et al. 2001, 2003; McKenna i Riba, 2016]. Z powodu peryferyjnego (żołądkowo jelitowego i wątrobowego) rozpadu MAO-A, DMT nie jest aktywne doustnie [Riba et al. 2001, 2003, 2015; McKenna i Riba, 2016]. Zatem inhibicja MAO-A poprzez β-karboliny w ayahuasce pozwala DMT dotrzeć do układu krążenia i do centralnego układu nerwowego [Ott, 1999; Riba et al. 2001, 2003, 2015; McKenna i Riba, 2016].

Psilocybina i jej aktywny zdefosforylowany metabolit psylocyna (4-hydroksy-N,N-DMT) są głównymi związkami psychoaktywnymi kilku gatunków grzybów halucynogennych występujących na całym świecie [Harner, 1976; Grispoon i Bakalar, 1981; Wasson et al. 1986; Dobkin de Rios, 1990; Schultes i Hofmann, 1992; Furst, 1994; Schultes 1998; Passie et al. 2002; Ott, 2004; Guzmán, 2008; Tylš et al. 2014; McKenna i Riba, 2016]. Niektóre z tych gatunków, takie jak Psilocybe mexicana, odgrywają kluczową rolę w systemach religijnych i medyczny rdzennych grup w Meksyku [Harner, 1976; Grispoon i Bakalar, 1981; Wasson et al. 1986; Dobkin de Rios, 1990; Schultes i Hofmann, 1992; Furst, 1994; Schultes, 1998; Ott, 2004; Guzmán, 2008; McKenna i Riba, 2016]. Szwajcarski chemik Albert Hofmann, pierwszy wyizolował psilocybinę i psylocynę z Psilocybe mexicana w 1958 po kilku autoeksperymentach, i później w tym samym roku zsyntetyzował te związki [Passie et al. 2002; Ott, 2004; Hofmann, 2005; Guzmán, 2008; Tylš et al. 2014; McKenna i Riba, 2016]. Zatem, po spożyciu, jest ona szybko defosforylowana w jelicie i wątrobie do aktywnego metabolitu, psylocyny [Passie et al. 2002; Tylš et al. 2014; McKenna i Riba, 2016].

DMT i psilocybina są farmakologicznie powiązane z ergolinowym dietyloamidem kwasu D-lizergowego (LSD lub LSD-25), półsyntetyczną pochodną naturalnie występującej reszty kwasu lizergowego, obecnej w kilku alkaloidach występujących w sporyszu zbożowym (Claviceps purpurea) [Hofmann, 2005; Passie et al. 2008; Hintzen i Passie, 2010; Smith et al. 2014; McKenna i Riba, 2016]. LSD zostało zsyntetyzowane po raz pierwszy przez Alberta Hofmanna w 1938, a jego efekty psychoaktywne zostały odkryte gdy szwajcarski chemik spożył przypadkowo ten lek w 1943 [Hofmann, 2005; Passie et al. 2008; Hintzen i Passie, 2010; Smith et al. 2014; McKenna i Riba, 2016].

DMT, psilocybina i LSD są agonistami receptorów serotoninowych 5-HT1A/2A/2C [Pierce i Peroutka, 1989; McKenna et al. 1990; Glennon et al. 2000; Passie et al. 2002, 2008; Nichols, 2004; Hintzen i Passie, 2010; Hanks i González-Maeso, 2013; Tylš et al. 2014; Halberstadt, 2015]. Choć receptory 5-HT1A/2C modulują efekty halucynogenów serotonergicznych, aktywacja glutaminianowych receptorów czołowo-korowych wtórna wobec uwalniania glutaminianu związanego z receptorem 5-HT2A wydaje się kluczowym mechanizmem działania tych leków [Nichols, 2004; González-Maeso et al. 2008; Moreno et al. 2011, 2013; Hanks i González-Maeso, 2013; Santini et al. 2014; Buchborn et al. 2015; Carbonaro et al. 2015; Halberstadt, 2015]. Receptory 5-HT2A i glutaminianu metabotropowego 2/3 (mGluR2/3) wykazują pokrywający się rozkład w korze mózgu, a ich interakcja ma kluczową rolę w neuropsychofarmakologii klasycznych halucynogenów [González-Maeso et al. 2008; Moreno et al. 2011].

W ostatnich 25 latach, rytualne i terapeutyczne zastosowanie ayahuaski rozprzestrzeniło się z małych miasteczek w dżungli amazońskiej do zurbanizowanych centrów Ameryki Południowej, Stanów Zjednoczonych, Europy, Azji oraz Afryki [Labate et al. 2009; Labate i Jungaberle, 2011; Labate i Cavnar, 2014]. Badania na zwierzętach [Glick et al. 1994; Aricioglu-Kartal et al. 2003; Hilber i Chapillon, 2005; Farzin i Mansouri, 2006; Lima et al. 2006; Wu et al. 2009; Fortunato et al. 2009, 2010a, 2010b; Réus et al. 2010, 2012; Brierley i Davidson, 2012, 2013; Liester i Prickett, 2012; Owaisat et al. 2012; Abelaira et al. 2013; Oliveira-Lima et al. 2015; Pic-Taylor et al. 2015; dos Santos et al. 2016] oraz obserwacyjne i wstępne badania eksperymentalne konsumentów ayahuaski [Grob et al. 1996; Barbosa et al. 2005, 2012; da Silveira et al. 2005; Doering-Silveira et al. 2005; dos Santos et al. 2007, 2016; Halpern et al. 2008; Barbosa et al. 2009; Labate et al. 2009, 2014; Fábregas et al. 2010; Labate i Jungaberle, 2011; Bouso et al. 2012; dos Santos, 2013; Thomas et al. 2013; Bouso i Riba, 2014; Fernández i Fábregas, 2014; Fernández et al. 2014; Loizaga-Velder i Loizaga Pazzi, 2014; Loizaga-Velder i Verres, 2014; Palhano-Fontes et al. 2014; Winkelman, 2014] sugerują, że ayahuaska i jej wyizolowane alkaloidy mają antydepresyjny, anksjolityczny oraz antyuzależnieniowy wpływ.

Ponadto, badania eksperymentalne ostrego podawania ayahuaski zdrowym ochotnikom [Riba et al. 2001, 2003, 2006; dos Santos et al. 2011, 2012; de Araujo et al. 2012; Palhano-Fontes et al. 2015; McKenna i Riba, 2016] oraz oceny zdrowia psychicznego u długoterminowych konsumentów ayahuaski [Grob et al. 1996; Barbosa et al. 2005, 2009, 2012; da Silveira et al. 2005; Doering-Silveira et al. 2005; Halpern et al. 2008; Fábregas et al. 2010; Bouso et al. 2012, 2015; dos Santos, 2013] sugerują, że preparat ten jest dość bezpieczny.

W przypadku psilocybiny i LSD, między połową lat 1950 a połową 1970, kilka badań sprawdziło potencjalne zastosowanie terapeutyczne tych leków w leczeniu neurozy, zaburzenia obsesyjno kompulsyjnego (ZOK), uzależnienia od substancji, oraz jako terapii wspomagającej u nieuleczalnie chorych [Kurland et al. 1971; McGlothlin i Arnold, 1971; Grispoon i Bakalar, 1981; Riedlinger i Riedlinger, 1994; Abraham et al. 1996; Delgado i Moreno, 1998; Grob, 1998; Grof, 2001; Hofmann, 2005; Dyck, 2006; Hintzen i Passie, 2010; Vollenweider i Kometer, 2010; Bogenschutz i Pommy, 2012; Krebs i Johansen, 2012; Bogenschutz, 2013; Burdick i Adinoff, 2013; Baumeister et al. 2014; Liester, 2014; Oram, 2014; Smith et al. 2014; Bogenschutz i Johnson, 2016].

Jednakże, badania kliniczne z halucynogenami zostały przerwane pod koniec lat 1960 w połowie 1970 z powodu wzrostu stosowania rekreacyjnego tych substancji i ich związku z ruchami kontrkulturowymi [Grispoon i Bakalar, 1981; Riedlinger i Riedlinger, 1994; Grob, 1998; Grof, 2001; Hofmann, 2005; Dyck, 2006; Hintzen i Passie, 2010; Liester, 2014; Oram, 2014; Smith et al. 2014; Bogenschutz i Johnson, 2016]. Ponadto, w latach 1960-1970 zostały wprowadzone nowe zasady badania nowych środków farmakologicznych [Liester, 2014; Oram, 2014], tworzące wiele trudności dla badań z halucynogenami na ludziach, gdyż wiele z tych badań miało ważne ograniczenia metodologiczne, takie jak brak odpowiednich grup kontrolnych i pomiarów uzupełniających; znaczną zmienność dawki i trwania dawkowania w badaniach; brak kontroli dla czynników zakłócających takich jak istniejące już problemy ze zdrowiem psychicznym lub płeć i wiek uczestnika; nieustandaryzowane kryteria dla wyniku terapeutycznego; oraz stosowanie różnych podejść teoretycznych do oceniania efektów korzystnych (począwszy od psychoanalizy lub psychologii transpersonalnej do hipnozy i zmysłowej izolacji lub przeciążenia) [Grispoon i Bakalar, 1981; Kurland et al. 1971; McGlothlin i Arnold, 1971; Riedlinger i Riedlinger, 1994; Grob, 1998; Grof, 2001; Dyck, 2006; Vollenweider i Kometer, 2010; Bogenschutz i Pommy, 2012; Krebs i Johansen, 2012; Bogenschutz, 2013; Burdick i Adinoff, 2013; Baumeister et al. 2014; Liester, 2014; Oram, 2014; Bogenschutz i Johnson, 2016].

Dlatego, choć wczesne badania kliniczne z halucynogenami ukazały obiecujące wyniki, ich ograniczenia metodologiczne sugerują ostrożność przy interpretacji ich wyników. Po prawie 20 latach przestoju, kontrolowane badania laboratoryjne na ludziach, obejmujące podawanie halucynogenów, wznowiono w latach 1990 wraz z badaniami na zdrowych ochotnikach Leo Hermle i współpracowników w Niemczech, stosujących doustnie podawaną meskalinę [Hermle et al. 1992], oraz Ricka Strassmana i współpracowników w Stanach Zjednoczonych, podających dożylnie DMT [Strassman i Qualls, 1994; Strassman et al. 1994].

Najnowsze badania przedkliniczne [Delgado i Moreno, 1998; Zghoul i Blier, 2003; Matsushima et al. 2009; Vollenweider i Kometer, 2010; Bogenschutz i Pommy, 2012; Bogenschutz, 2013; Burdick i Adinoff, 2013; Baumeister et al. 2014; Buchborn et al. 2014; Bogenschutz i Johnson, 2016], opisów przypadków [Leonard i Rapoport, 1987; Riedlinger i Riedlinger, 1994; Hanes, 1996; Delgado i Moreno, 1998; Perrine, 1999; Wilcox, 2014] i obserwacyjne [Krebs i Johansen, 2013; Hendricks et al. 2014, 2015; Johansen i Krebs, 2015] oraz wstępne badania eksperymentalne na zdrowych ochotnikach [Griffiths et al. 2006, 2011; Vollenweider i Kometer, 2010; Studerus et al. 2011; Kometer et al. 2012; Kraehenmann et al. 2016; Schmid et al. 2016] sugerują, że klasyczne halucynogeny w rodzaju psilocybiny i LSD mają anksjolityczne, antydepresyjne oraz antyuzależnieniowe właściwości.

Ponadto, wczesne badania kliniczne [Kurland et al. 1971; McGlothlin i Arnold, 1971; Grispoon i Bakalar, 1981; Strassman, 1984; Riedlinger i Riedlinger, 1994; Grob, 1998; Grof, 2001; Passie et al. 2002, 2008; Hofmann, 2005; Dyck, 2006; Hintzen i Passie, 2010; Vollenweider i Kometer, 2010; Bogenschutz i Pommy, 2012; Krebs i Johansen, 2012; Bogenschutz, 2013; Liester, 2014; Smith et al. 2014; Tylš et al. 2014; Bogenschutz i Johnson, 2016], oraz najnowsze badania obserwacyjne [Krebs i Johansen, 2013; Hendricks et al. 2014, 2015; Johansen i Krebs, 2015], oceny lekowej szkody lub ryzyka [Nutt et al. 2010; van Amsterdam et al. 2011, 2013, 2015; Morgan et al. 2013], oraz badania farmakologiczne ostrego podania leku zdrowym ochotnikom [Griffiths et al. 2006, 2011; Vollenweider i Kometer, 2010; Studerus et al. 2011; Kometer et al. 2012; Carhart-Harris et al. 2012a, 2012b, 2013; Kraehenmann et al. 2016; Schmid et al. 2016] sugerują, że związki te posiadają niską toksyczność i są w miarę bezpieczne przy podawaniu w nadzorowanych lub kontrolowanych warunkach. W rzeczywistości, klasyczne halucynogeny w rodzaju psilocybiny i LSD są uważane za mniej toksyczne i szkodliwe niż większość legalnych i nielegalnych leków [Nutt et al. 2010; van Amsterdam et al. 2011, 2013, 2015; Morgan et al. 2013].

Tak więc, biorąc pod uwagę ten kontekst, badanie to miało na celu przeprowadzenie przeglądu literatury systematycznej o próbach klinicznych w ostatnich 25 latach (1990- 2015), które badały anksjolityczny, antydepresyjny oraz antyuzależnieniowy wpływ ayahuaski, psilocybiny oraz LSD.

Metody

Dane dla tego systematycznego przeglądu zostały zebrane zgodnie z wytycznymi Systematycznych Przeglądów i Meta Analiz (PRISMA) [Moher et al. 2009].

Pozyskiwanie danych

Zamierzaliśmy zidentyfikować wszystkie próby kliniczne udostępnione do wglądu od 1 stycznia 1990 do 1 lipca 2015, w których przeanalizowany został anksjolityczny, antydepresyjny, lub antyuzależnieniowy wpływ ayahuaski, psilocybiny lub LSD.

Strategia wyszukiwania

Przeprowadzono wyszukiwania elektroniczne przy zastosowaniu baz danych PubMed (1 styczeń 1990 - 1 lipiec 2015), LILACS (1 styczeń 1990 - 1 lipiec 2015) oraz SciELO (1 styczeń 1990 - 1 lipiec 2015). Zastosowane zostały następujące słowa kluczowe: ayahuaska LUB psilocybina LUB dietyloamid kwasu lizergowego ORAZ niepokój LUB depresja LUB uzależnienie. Odnośniki zostały pobrane dzięki przeszukaniu elektronicznych baz danych oraz ręcznemu szukaniu w listach referencyjnych zidentyfikowanej literatury. Uwzględnione zostały wszystkie badania opublikowane po angielsku, hiszpańsku oraz portugalsku aż do 1 lipca 2015.

Kryteria kwalifikacji

Poniższe kryteria włączenia i wyłączenia ustalono przed szukaniem literatury:

Typ artykułu

Dla celów tego przeglądu, objęte zostały tylko próby kliniczne (otwarte badania pilotażowe, próby pojedynczo zaślepione, lub podwójnie zaślepione próby kontrolowane placebo) opublikowane w recenzowanych czasopismach. Wykluczone zostały badania na zwierzętach, badania eksperymentalne na zdrowych ochotnikach, badania obserwacyjne, prace przeglądowe, badania jakościowe, fragmenty opinii lub komentarze, listy lub edytoriały, streszczenia konferencyjne lub plakaty, książki lub rozdziały książek, raporty z przypadków, oraz streszczenia opublikowane.

Projekt badawczy

Przegląd obejmował tylko próby kliniczne obejmujące pacjentów z diagnozą zaburzenia niepokoju, depresyjnego, lub uzależnienia na podstawie ustrukturyzowanego wywiadu diagnostycznego [Diagnostyczny i Statystyczny Podręcznik Zaburzeń Psychicznych (DSM - Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders)].

Uczestnicy

Uwzględnione zostały tylko badania, które obejmowały pacjentów ze zdiagnozowanym niepokojem, depresyjnych, lub z zaburzeniem uzależnienia, na podstawie ustrukturyzowanego wywiadu diagnostycznego (DSM).

Interwencje

Uwzględnione zostały wszystkie próby kliniczne oceniające wpływ ayahuaski, psilocybiny, lub LSD na niepokój, depresyjność, lub objawy uzależnieniowe.

Porównania

Głównymi rozważanymi komparatorami były placebo i aktywne placebo.

Wyniki

Zmniejszenie niepokoju, depresyjności lub objawów uzależnienia zmierzono zatwierdzonymi skalami.

Ekstrakcja danych

Wszystkie badania zostały przesiane przez dwóch niezależnych recenzentów, z rozbieżnościami rozwiązywanymi przez trzeciego recenzenta. Z zawartych artykułów zarejestrowaliśmy nazwiska autorów, rok publikacji, projekt badań (otwarte, pojedyncze lub podwójne zaślepienie), cechy uczestników (objawy niepokoju, depresyjności, lub uzależnienia, oraz wielkość próbki), kryteria reakcji (wpływ anksjolityczny, antydepresyjny, lub antyuzależnieniowy), rodzaj interwencji (lek, dawka, i forma podania), oraz typ pomiaru wyniku (objawy i skale niepokoju, depresji, lub uzależnienia.

Rezultaty

Wybór badania

Schemat blokowy ilustrujący różne fazy przeglądu systematycznego jest przedstawiony na Rycinie 1.

150 rekordów zidentyfikowanych dzięki przeszukiwaniu bazy danych6 zduplikowanych rekordów wykluczonych
144 rekordy odsiane według kryteriów kwalifikacji139 rekordów wykluczonych według kryteriów wykluczania
Pięć pełnotekstowych artykułów ocenionych dla kwalifikowalności + jeden dodatkowy cytat znaleziony dzięki wyszukiwaniu ręcznemuŻadne artykuły pełnotekstowe nie zostały wykluczone po szczegółowym przebadaniu raportów
Sześć badań zawartych w systematycznym przeglądzie

Rycina 1. Schemat blokowy ilustrujący różne fazy przeglądu systematycznego.

Poszukiwanie literatury przyniosło 150 oddzielnych odnośników. Ze względu na nakładanie się zasięgu baz danych, sześć odnośników okazało się duplikatami. Zatem łącznie przejrzane zostały 144 cytaty po przesianie streszczenia (pierwsze przejście). Po pierwszym przejściu, zidentyfikowano pięć potencjalnie istotnych odnośników [Moreno et al. 2006; Grob et al. 2011; Gasser et al. 2014; Bogenschutz et al. 2015; Osório et al. 2015]. Pozostałe 139 badań zostało wykluczonych zgodnie z kryteriami wykluczania. Dla szczegółowszej oceny uzyskano pełnotekstowe raporty pięciu wybranych cytatów (drugie przejście). Po szczegółowym zbadaniu raportów, uwzględniono wszystkie pięć cytatów. Kolejny cytat został odnaleziony po ręcznym przeszukiwaniu bibliografii wybranych raportów [Johnson et al. 2014]. Zatem, w systematycznym przeglądzie uwzględniono sześć cytatów.

Badania zostały poklasyfikowane według leku (ayahuaska, psilocybina, lub LSD) oraz objawu (niepokój, depresja, lub objawy uzależnienia). Uwzględnione badania zawierały cztery badania z psilocybiną (jedno badanie OCD: Moreno et al. 2006; jedno badanie niepokoju związanego z zaawansowanym stadium raka: Grob et al. 2011; jedno badanie uzależnienia od tytoniu: Johnson et al. 2014; oraz jedno badanie uzależnienia od alkoholu: Bogenschutz et al. 2015), jedno badanie z LSD (niepokój związany z chorobami zagrażającymi życiu: Gasser et al. 2014), oraz jedno badanie z ayahuaską [Osório et al. 2015]. Szczegóły wybranych badań są podsumowane w Tabeli 1.

Tabela 1. Próby kliniczne oceniające anksjolityczny, antydepresyjny, oraz antyuzależnieniowy wpływ ayahuaski, psilocybiny, oraz dietyloamidu kwasu lizergowego (LSD).
OdnośnikIl. pacjentów/diagnostykaProjekt badańLek (mg/kg)Główne wnioski
Moreno et al. [2006]9
OCD
Podwójne zaślepienie, randomizowane, eskalacja dawkiPsilocybina 0,25-0,3Zmniejszenie wyników YBOCS u wszystkich badanych podczas jednej lub większej ilości sesji
Redukcja wyników VAS dla całkowitej dotkliwości objawu ZOK
Grob et al. [2011]12
Niepokój związany z zaawansowanym stadium raka
Podwójne zaślepienie, randomizowane, aktywne placebo (niacyna 250 mg)Psilocybina 0,2Zmniejszenie wyników cechy niepokoju STAI na 1- i 3-miesięcznym uzupełnieniu, oraz wyników BDI na uzupełnieniu 6-miesięcznym
Gasser et al. [2014]12
Niepokój związany z chorobami zagrażającymi życiu
Podwójne zaślepienie, randomizowane, aktywne placebo (LSD 20 µg)LSD 2,9 x 10-3Zmniejszenie wyników STAI dla stanu niepokoju przy 2-miesięcznym uzupełnieniu
Johnson et al. [2014]15
Uzależnienie od tytoniu
OtwartePsilocybina
0,29-0,43
Zmniejszenie poziomów CO w oddechu, kotyniny w moczu, dziennego palenia (TLFB), wycofania (WSWS), pragnienia (QSU), oraz pokusy zapalenia (SASE), oraz wzrost pewności siebie w powstrzymywania się (SASE) przez 6-miesięczne uzupełnienie
Bogenschutz et al. [2015]10
Uzależnienie od alkoholu
OtwartePsilocybina 0,3-0,4Zmniejszenie procentu dni picia (TLFB) we wszystkich punktach uzupełnienia (tygodnie 5-36)
Zmniejszenie konsekwencji picia (SIP) i pragnienia (PACS), oraz poprawy skuteczności własnej (AASE), motywacji (SOCRATES 8A), oraz nastroju (POMS) w wielu punktach czasowych (tygodnie 5-36)
Osório et al. [2015]6
MDD
OtwarteAyahuaska 2,2 ml/kg1Zmniejszenie wyników dla HAM-D, MADRS, i BPRS-AD między bazowymi a dniami 1, 7 i 21 po przyjęciu leku
AASE - wynik Skali Własnej Skuteczności w Abstynencji (Abstinence Self-Efficacy Scale); BPRS-AD podskala Niepokój-Depresja Krótkiej Psychiatrycznej Skali Oceny (Anxious-Depression of the Brief Psychiatric Rating Scale); BDI - Inwentarz Depresji Becka (Beck Depression Inventory); CO - tlenek węgla; DSM - Diagnostyczny i Statystyczny Podręcznik Chorób Psychicznych (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders); HAM-D - Skala Oceny Depresji Hamiltona (Hamilton Rating Scale for Depression); LSD - dietyloamid kwasu lizergowego; MADRS - Skala Oceny Depresji Montgomery-Åsberg (Montgomery-Åsberg Depression Rating Scale); MDD - poważne zaburzenie depresyjne (major depressive disorder); OCD - zaburzenie obsesyjno kompulsyjne (obsessive-compulsive disorder); PACS - Pensylwanii Skala Głodu Alkoholu (Penn Alcohol Craving Scale); POMS - Profil Stanów Nastroju (Profile of Mood States); QSU - Kwestionariusz odnośnie Pragnień Zapalenia (Questionnaire on Smoking Urges); SASE - skala Skuteczności Własnej odnośnie Abstynencji Palenia (Smoking Abstinence Self-Efficacy scale); SIP - Krótki Inwentarz Problemów (Short Inventory of Problems); SOCRATES 8A - Skala Etapów Zmiany Gotowości i Pragnienia Leczenia (Stages of Change Readiness and Treatment Eagerness Scale); STAI - Inwentarz Stanu i Cechy Lęku (State-Trait Anxiety Inventory); TLFB - Prześledzenie Linii Czasu (Time-Line Follow-Back); VAS - Wizualne Skale Analogowe (Visual Analog Scales); WSWS - Skala Rzucenia Palenia Wisconsin (Wisconsin Smoking Withdrawal Scale); YBOCS - Skala Obsesyjno Kompulsyjna Yale-Brown (Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale).
1 Doustnie podana jako wywar; zawartość alkaloidowa 0,8 mg/ml DMT, 0,21 mg/ml harmina (nie wykryto żadnej harmaliny).

Mimo niewielkiej ilości badań, małych rozmiarów próbki (6-15 ochotników), wysokiego stopnia niejednorodności badań, oraz braku placebo i grup kontrolnych w trzech wybranych cytatach (otwarte badania słuszności koncepcji), sprawozdane rezultaty konsekwentnie wskazują, że ayahuaska, psilocybina oraz LSD mają anksjolityczne, antydepresyjne, oraz antyuzależnieniowe właściwości. Wnioski te zostaną poniżej omówione bardziej szczegółowo.

Leki

Psilocybina

Zaburzenie obsesyjno kompulsyjne

W podwójnie zaślepionym badaniu, dziewięciu badanych (siedmiu mężczyzn, dwie kobiety) z zaburzeniem obsesyjno kompulsyjnym (ZOK) i przynajmniej jednym nieudanym leczeniem inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (średnia 3,4 ± 1,9 niepowodzeń w leczeniu) otrzymało do czterech różnych dawek doustnie podawanej psilocybiny (jedna dawka na sesję testową) w zaślepionym modelu eskalacji dawki [Moreno et al. 2006]. Niska (100 µg/kg), średnia (200 µg/kg), i wysoka (300 µg/kg) dawka psilocybiny zostały podane w tej kolejności, a bardzo niska dawka (25 µg/kg) została wprowadzona losowo i w podwójnie zaślepionym modelu w dowolnym momencie po pierwszej dawce (100 µg/kg). Badani spełnili kryteria DSM-IV na ZOK i mieli średni bazowy wynik Obsesyjno-Kompulsyjnej Skali Yale-Brown (YBOCS - Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale) wynoszący 24,1 ± 5,9. Wyniki YBOCS oraz Analogowych Skal Wizualnych (VAS - Visual Analog Scales) dla całkowitej dotkliwości objawów ZOK były mierzone bezpośrednio przed spożyciem leku oraz w 4, 8, i 24 godzinie po spożyciu.

Wszyscy badani otrzymali niską dawkę, siedmiu otrzymało bardzo niską i średnią dawkę, a sześciu otrzymało wszystkie dawki. Redukcje w wynikach YBOCS wahające się od 23% do 100% zaobserwowano u wszystkich badanych podczas jednej lub wielu sesji. Ponadto 88,9% badanych utrzymało spadek nie mniejszy niż 25% a 66,7% utrzymało spadek nie mniejszy niż 50% w wynikach YBOCS po 24 godzinach z przynajmniej jedną dawką psilocybiny. Poprawa objawów podczas kolejnego tygodnia została sprawozdana przez dwóch badanych, a jeden ochotnik sprawozdał poprawę na 6-miesięcznym uzupełnieniu. Wyniki VAS były również zmniejszone w ciągu całego okresu badania, a psilocybina została dobrze stolerowana przez wszystkich ochotników.

Niepokój związany z zaawansowanym stadium raka

Podwójnie zaślepione, randomizowane, kontrolowane placebo badanie oceniło bezpieczeństwo i potencjalne efekty terapeutyczne psilocybiny w leczeniu dystresu psychologicznego związanego z kryzysem egzystencjalnym choroby nieuleczalnej [Grob et al. 2011]. Dwunastu badanych (11 kobiet) z zaawansowanym stadium raka i diagnozą DSM-IV ostrego zaburzenia stresowego, ogólnego zaburzenia lękowego, zaburzenia lękowego z powodu raka, lub zaburzenia adaptacyjnego z niepokojem, otrzymało doustnie psilocybinę (0,2 mg/kg) lub aktywne placebo niacynę (250 mg) w sposób podwójnie zaślepiony. Inwentarz Depresji Becka (BDI - Beck Depression Inventory), Profil Stanów Nastroju (POMS - Profile of Mood States), oraz Inwentarz Stanu i Cechy Lęku (STAI - State-Trait Anxiety Inventory) zostały wymierzone dzień wcześniej, przy zakończeniu, dzień po, i 2 tygodnie po każdej sesji eksperymentalnej. BDI, POMS, oraz STAI były wymierzane ponownie w miesięcznych interwałach przez 6 miesięcy po ostatniej sesji.

Wszystkich 12 uczestników zakończyło 3 miesięczne uzupełnienie, 11 zakończyło 4 miesięczne uzupełnienie, a ośmiu zakończyło 6 miesięczne uzupełnienie. Podczas badania, dwoje badanych zmarło z powodu raka, a dwoje stało się zbyt chorych by kontynuować badanie. Istotne spadki zostały zaobserwowane w wynikach STAI na 1- i 3-miesięcznym uzupełnieniu, a w wynikach BDI na uzupełnienie 6-miesięcznym. Nie zaobserwowano żadnych istotnych zmian w wynikach POMS, a psilocybina została dobrze stolerowana przez wszystkich pacjentów. W czasie przedkładania tej pracy w 2010, 10 z 12 badanych zmarło z powodu raka.

Uzależnienie od tytoniu

Otwarte badanie oceniło wpływ umiarkowanych (20 mg/70 kg) i wysokich (30 mg/70 kg) dawek psilocybiny u 15 (dziesięciu mężczyzn, pięciu kobiet; średnia wieku 51 lat) palaczy uzależnionych od nikotyny [Johnson et al. 2014]. Uczestnicy mieli średnio sześć wcześniejszych prób rzucenia, i palili średnio 19 papierosów na dzień przez średnio 31 lat. Ochotnicy uczestniczyli w 15 tygodniowej kuracji zaprzestawania palenia (terapii poznawczo behawioralnej), z podawaniem psilocybiny odbywającym się w tygodniach 5 (dawka umiarkowana), 7 (dawka wysoka), oraz 13 (dawka wysoka) (uczestnicy mogli powtórzyć dawkę umiarkowaną na sesjach drugiej i trzeciej). Zmiany w średniej ilości papierosów na dzień zostały porównane między 30 dniem przed badaniem spożycia a 6 miesiącem po pierwszej sesji psilocybinowej (w 5 tygodniu kuracji). Wydychany tlenek węgla (CO) i poziom kotyniny w moczu oceniono w czasie spożycia, co tydzień podczas całej interwencji, i na 6-miesięcznym uzupełnieniu by zmierzyć palenie w ostatnim czasie.

Badanie ukończyli wszyscy uczestnicy. Zgodnie z Prześledzeniem Linii Czasu (TLFB) i danymi biomarkerowymi (CO w oddechu, kotynina w moczu), 80% (12 z 15) uczestników było abstynentami na 6-miesięcznym uzupełnieniu. W całej próbce, istotne zmniejszenie spożycia do 6-miesięcznego uzupełnienia było obserwowane w poziomach CO oddechu, kotyninie w moczu, oraz w sprawozdawanym osobiście codziennym paleniu. Ponadto, pragnienie [Kwestionariusz Chęci Palenia (QSU - Questionnaire on Smoking Urges)] oraz pokusa zapalenia [Skala Skuteczności Własnej w Abstynencji Palenia (SASE - Smoking Abstinence Self-Efficacy scale)] były istotnie zmniejszone we wszystkich punktach czasowych.

Istotne wzrosty odnotowano dla przeświadczenia o abstynencji (SASE) od spożycia do 6-miesięcznego uzupełnienia, a wyniki rzucenia palenia [Skala Rzucenia Palenia Wisconsin (WSWS)] osiągnęły szczyt 1 tydzień po psilocybinie i istotnie zmalały do 6-miesięcznego uzupełnienia. Podczas sesji psilocybinowych nie odnotowano żadnych istotnych wydarzeń niekorzystnych.

Uzależnienie od alkoholu

Ochotnicy (cztery kobiety, sześciu mężczyzn) z uzależnieniem alkoholowym według DSM-IV (średnie trwanie uzależnienia 15,1 ± 11,5 lat, zakres 4-32) wzięli udział w otwartym badaniu, które obejmowało 12 sesji interwencji psychospołecznej i dwie doustne dawki psilocybiny [Bogenschutz et al. 2015]. Ośmiu z 10 ochotników miało oznaki uzależnienia fizycznego (tolerancji lub odstawienia). Psychospołeczna interwencja obejmowała siedem sesji Terapii Wzmocnienia Motywacji (MET - Motivational Enhancement Therapy); trzy sesje przygotowawcze; dwie sesje instruktażowe; cztery sesje przed pierwszą dawką psilocybiny (0,3 mg/kg); cztery sesje między pierwszą a drugą dawką psilocybiny (0,4 mg/kg); oraz cztery sesje po drugiej dawce psilocybiny. Pomiary wyniku były zbierane przez 36 tygodni.

Dziewięciu ochotników ukończyło wszystkie oceny uzupełniające; 10 ukończyło pierwszą sesję psilocybinową, a siedmiu sesję drugą. Jednakże, tylko sześciu pacjentów zostało objętych analizą drugiej sesji gdyż jeden ochotnik nie otrzymał dawki 0,4 mg/kg psilocybiny, otrzymując 0,3 mg/kg z powodu spełnienia na pierwszej sesji kryteriów na "kompletne doświadczenie mistyczne" [Kwestionariusz Doświadczenia Mistycznego (MEQ - Mystical Experience Questionnaire)]. Jeden pacjent przerwał uczestnictwo i został wykluczony z analizy.

Według TLFB, procent dni picia (spożycia jakiejkolwiek ilości napoju alkoholowego) i dni ciężkiego picia (spożycia czterech lub więcej drinków po 14 g alkoholu) spadł istotnie w stosunku do tygodni 1-4 przed psilocybiną, a także podczas tygodni 5-12 w stosunku do linii bazowej. Po pierwszej sesji psilocybinowej, procent dni picia i dni ciężkiego picia był istotnie niższy niż bazowy we wszystkich punktach uzupełnienia.

Zaobserwowano istotne korelacje miedzy całościową intensywnością (wynik Intensywności Skali Oceny Halucynogenności; sumaryczny wynik Odmiennych Stanów Świadomości) i jakością mistyczną (MEQ) sesji psilocybinowej oraz zmianą w procencie dni picia (TLFB), pragnienia [Pensylwanii Skala Głodu Alkoholu (PACS - Penn Alcohol Craving Scale)], skuteczności własnej w powstrzymywaniu się od picia [Skala Własnej Skuteczności w Abstynencji (AASE - Abstinence Self-Efficacy Scale)], oraz motywacji [Skala Etapów Zmiany Gotowości i Pragnienia Leczenia (SOCRATES 8A)].

Poprawy utrzymywały się w dużej mierze przez całe 36 tygodniowe uzupełnienie. W wielu punktach czasowych względem linii bazowej i (lub) tygodnia 4, psilocybina zmniejszyła konsekwencje picia [Krótki Inwentarz Problemów (SIP - Short Inventory of Problems); tygodnie 8 do 36] oraz głód (PACS), oraz poprawiła skuteczność własną (AASE; tygodnie 5, 9, 24 i 36), motywację (SOCRATES 8A; tygodnie 5 do 36), oraz nastrój [Profil Stanów Nastroju (POMS - Profile of Mood States); tygodnie 4 i 24]. Po podaniu psilocybiny nie zostały sprawozdane żadne istotne efekty niekorzystne.

Dietyloamid kwasu lizergowego (LSD)

Niepokój związany z chorobami zagrażającymi życiu

Podwójnie zaślepione, randomizowane badanie kontrolowane aktywnym placebo, oceniło wpływ dietyloamidu kwasu lizergowego (LSD) u 12 pacjentów (siedmiu mężczyzn, czterech kobiet) z niepokojem związanym z chorobami zagrażającymi życiu (rak, lub przewlekłe choroby motoryczne lub zapalne) [Gasser et al. 2014]. Ochotnicy mieli wynik nie mniejszy niż 40 na skalach stanu lub cechy STAI i DSM-IV diagnozy poważnego zaburzenia depresyjnego (MDD - major depressive disorder), depresji reaktywnej, dystymii, zespołu stresu pourazowego (PTSD - posttraumatic stress disorder), zaburzenia panicznego lub fobii społecznej. Badanie obejmowało sesje psychoterapeutyczne bez leku i dwie sesje psychoterapeutyczne wspomagane LSD. Ochotnicy otrzymali albo eksperymentalną dawkę LSD (200 µg, n = 8) albo aktywne placebo (20 µg, n = 3), w odstępie 2 do 3 tygodni, z otwartym przejściem do 200 µg LSD po początkowo zaślepionym podejściu (n = 4). Dane wynikowe zostały zebrane jako linia bazowa, 1 tydzień po sesjach LSD, i przy 2- i 12-miesięcznym uzupełnieniu.

W punkcie 2-miesięcznym, stan niepokoju STAI był istotnie zmniejszony, i stwierdzono trend dla obniżeń cechy lęku w STAI. Obniżenia w STAI były podtrzymywane przez 12 miesięcy. Korzystne rezultaty zostały również zaobserwowane w drugorzędnych pomiarach wynikowych, wliczając wersję 1.0, 30-pozycjowego Europejskiego Kwestionariusza Jakości Życia z Rakiem (EORTCQLQ-30 - European Cancer Quality of Life Questionnaire 30-item), Poprawiony Wykaz-90 Objawów (SCL-90-R - Symptom Checklist-90-Revised), oraz Szpitalną Skalę Niepokoju i Depresji (HADS - Hospital Anxiety and Depression Scale). Jednakże, z powodu obaw o różnorodność, zmiany w drugorzędnych pomiarach wynikowych nie zostały przeanalizowane na istotność statystyczną. Nie zostały sprawozdane żadne efekty niekorzystne lub poważne wydarzenia niekorzystne związane z leczeniem.

Ayahuaska

Ciężkie zaburzenie depresyjne

Otwarta próba oceniła antydepresyjny potencjał ayahuaski u pacjentów z diagnozą nawracającego ciężkiego zaburzenia depresyjnego (MDD - major depressive disorder) [Osório et al. 2015]. Pojedyncza dawka doustnie podanej ayahuaski (2,2 ml/kg masy ciała) została podana sześciu ochotnikom (dwóm mężczyznom, czterem kobietom) cierpiącym na łagodny (n = 2), umiarkowany (n = 3) lub poważny (n = 1) epizod depresyjny. Podanie ayahuaski wytworzyło statystycznie istotne redukcje aż do 82% w depresyjnych wynikach między linią bazową a dniami 1, 7 i 21 po przyjęciu leku, zgodnie ze Skalą Oceny Depresji Hamiltona (HAMD), Skalą Oceny Depresji Montgomery-Åsberg (MADRS), oraz podskalą Niepokoju-Depresji z Krótkiej Psychiatrycznej Skali Oceny (BPRS). Ayahuaska nie wytwarza istotnych efektów na wynikach Skali Oceny Manii Younga (YMRS - Young Mania Rating Scale) lub na innych podskalach BPRS. Ayahuaska była dobrze tolerowana przez wszystkich pacjentów a jedynym odnotowanym efektem niekorzystnym było wymiotowanie, sprawozdane przez 50% ochotników. Pacjenci nie uważali, by ten wymiotny efekt powodował poważny dyskomfort.

Omówienie

Możliwe mechanizmy działania terapeutycznego

Mechanizmy działania odpowiedzialne za korzystne efekty wytwarzane przez ayahuaskę, psilocybinę oraz LSD nie są całkowicie zrozumiałe. Dowody przedkliniczne ukazują, że ayahuaska [Lima et al. 2006; Pic-Taylor et al. 2015] i jej β-karboliny, harmina [Aricioglu-Kartal et al. 2003; Farzin i Mansouri, 2006; Fortunato et al. 2009, 2010a, 2010b; Réus et al. 2010, 2012; Brierley i Davidson, 2012; Owaisat et al. 2012] i harmalina [Glick et al. 1994; Hilber i Chapillon, 2005; Wu et al. 2009], a także psilocybina [Matsushima et al. 2009] i LSD [Zghoul i Blier, 2003; Buchborn et al. 2014], mają antydepresyjne, anksjolityczne, oraz antyuzależnieniowe właściwości. Badania eksperymentalne ze zdrowymi ochotnikami informują, że ostre podanie DMT [Gillin et al. 1976; Strassman et al. 1994; Riba et al. 2015], psilocybiny [Griffiths et al. 2006, 2011; Studerus et al. 2011; Kometer et al. 2012; Kraehenmann et al. 2016], i LSD [Schmid et al. 2016] zwiększa nastrój pozytywny. Ponadto, obserwacyjne i wstępne badania eksperymentalne konsumentów ayahuaski [Grob et al. 1996; Barbosa et al. 2005, 2009, 2012; da Silveira et al. 2005; Doering-Silveira et al. 2005; dos Santos et al. 2007, 2016; Halpern et al. 2008; Labate et al. 2009, 2014; Fábregas et al. 2010; Labate i Jungaberle, 2011; Bouso et al. 2012; dos Santos, 2013; Thomas et al. 2013; Bouso i Riba, 2014; Fernández i Fábregas, 2014; Fernández et al. 2014; Loizaga-Velder i Loizaga Pazzi, 2014; Loizaga-Velder i Verres, 2014; Palhano-Fontes et al. 2014; Winkelman, 2014], jak również raporty z przypadków [Leonard i Rapoport, 1987; Riedlinger i Riedlinger, 1994; Hanes, 1996; Delgado i Moreno, 1998; Perrine, 1999; Wilcox, 2014] oraz badania obserwacyjne [Krebs i Johansen, 2013; Hendricks et al. 2014, 2015; Johansen i Krebs, 2015] z udziałem psilocybiny i LSD, również sugerują, że leki te mają potencjały terapeutyczne.

Ponieważ DMT, psilocybina i LSD są agonistami receptorów serotoninowych 5-HT1A/2A/2C [Pierce i Peroutka, 1989; McKenna et al. 1990; Glennon et al. 2000; Passie et al. 2002, 2008; Nichols, 2004; Hintzen i Passie, 2010; Hanks i González-Maeso, 2013; Tylš et al. 2014; Halberstadt, 2015], receptory te mogą być zaangażowane w terapeutyczne efekty tych tryptamin. W rzeczywistości, kortykalne wyrażenie receptora 5-HT1A/2A/2C jest zmienione w próbkach pośmiertnych pacjentów z depresją, sugerując, że receptory te są zaangażowane w przetwarzanie emocjonalne [Vollenweider i Kometer, 2010; Baumeister et al. 2014]. Ponadto, modele zwierzęce i badania kliniczne pokazują, że agoniści receptora 5-HT1A mają właściwości anksjolityczne i antydepresyjne [Nutt, 2005; Katzman, 2009; Baumeister et al. 2014], a agoniści receptora 5-HT2A/2C zmniejszają zachowanie związane z niepokojem i depresją u zwierząt [Masuda i Sugiyama, 2000; Nic Dhonnchadha et al. 2003a, 2003b; Baumeister et al. 2014].

Kolejnym możliwym mechanizmem działania terapeutycznego jest modulacja neurotransmisji glutaminergicznej indukowanej przez agonizm receptora 5-HT2A [Nichols, 2004; González-Maeso et al. 2008; Vollenweider i Kometer, 2010; Moreno et al. 2011, 2013; Hanks i González-Maeso, 2013; Santini et al. 2014; Buchborn et al. 2015; Carbonaro et al. 2015; Halberstadt, 2015]. Aktywacja glutaminianowych sieci kory czołowej przez agonistów receptora 5-HT2A może prowadzić do wzrostów w wyrażaniu czynników neurotroficznych takich jak neurotroficzny czynnik pochodzenia mózgowego (BDNF - brain-derived neurotrophic factor) i neurotroficzny czynnik wywodzący się z linii komórek glejowych (GDNF - glial cell line-derived neurotrophic factor) oraz w wielkości kolców dendrytycznych na neuronach korowych, zatem we wzmacnianiu neuroplastyczności i neurogenezy [Vollenweider i Kometer, 2010; Bogenschutz i Pommy, 2012; Ross, 2012; Baumeister et al. 2014; Bogenschutz i Johnson, 2016]. Na przykład, depresja jest związana z deficytową neurogenezą i aktywnością neurotroficzną, a poziomy BDNF są zmniejszone u pacjentów z depresją i znormalizowane po leczeniu antydepresyjnym [Baumeister et al. 2014]. Ponadto, wymierzanie sobie alkoholu i warunkowana preferencja miejsca są odwrotnie związane z ekspresją BDNF lub GDNF w modelach zwierzęcych [Bogenschutz i Pommy, 2012; Bogenschutz i Johnson, 2016]. Co ciekawe, niska dawka psilocybiny (0,1 mg/kg) wytworzyła tendencję ku zwiększonej neurogenezie w hipokampie myszy 2 tygodnie po jej podaniu, podczas gdy wysoka dawka (1 mg/kg) istotnie zmniejszyła neurogenezę [Catlow et al. 2013]. Wnioski te sugerują, że wpływ psilocybiny na neurogenezę związany jest z dawką a nie z czasem.

Agonizm na receptorze 5-HT2A może również wytwarzać korzystny wpływ z powodu działania przeciwzapalnego [Nau et al. 2013; Baumeister et al. 2014; dos Santos, 2014; Szabo et al. 2014]. Zwiększone poziomy pro-przeciwzapalnych cytokin, takich jak czynnik martwicy nowotworu α (TNFα - Tumor Necrosis Factor), interleukino-6 (IL-6), IL-8, oraz IL-1β są związane z chorobami depresyjnymi, natomiast normalizacja tych poziomów jest związana z efektami antydepresyjnymi [Baumeister et al. 2014; Réus et al. 2015]. Receptor 5-HT2A jest wyrażony w centralnych i peryferyjnych komórkach immuno-pokrewnych [Stefulj et al. 2000; Nau et al. 2013], a agoniści 5-HT2A mogą modulować system immunologiczny [Forrer i Goldner, 1951; Feld et al. 1958; Sackler et al. 1963, 1966; Hollister i Sjoberg, 1964; House et al. 1994, 1997; Stefulj et al. 2000; Passie et al. 2002; Davydova et al. 2010; Hintzen i Passie, 2010; dos Santos et al. 2011, 2012; Frecska et al. 2013; Nau et al. 2013; Baumeister et al. 2014; dos Santos, 2014; Szabo et al. 2014]. W rzeczywistości, badania in vitro ukazują, że LSD hamuje wytwarzanie IL-6 [House et al. 1994, 1997], a serotonergiczny halucynogen 4-jodo-2,5-dimetoksyfenyloizopropyloamina (DOI, agonista receptora 5-HT2A) wytwarza efekty przeciwzapalne u myszy blokując indukowaną TNF-α ekspresję prozapalnej adhezji komórek (Icam-1, Vcam-1), geny cytokiny (IL-6, IL-1β), i chemokiny (Mcp-1, Cx3cl1), oraz ekspresję białka VCAM-1 [Nau et al. 2013]. Efekty te były blokowane przez selektywnego antagonistę 5-HT2A, wimplikowując ten receptor w przeciwzapalny wpływ DOI. Ponadto, DMT i tryptaminy powiązane 5-metoksy-DMT (5-MeO-DMT) zmniejszyły wyrażanie mRNA i poziomy IL-6, IL-8, IL-1β, i TNF-α, zwiększyły poziomy przeciwzapalnej cytokiny IL-10, i zahamowały reakcje immunologiczne komórek przeciwzapalnych pomocnika-T 1/17 (Th1/Th17) [Szabo et al. 2014]. Co ciekawe, genowe eksperymenty nokautowania ukazały, że wpływ obu tryptamin na reakcje TNFα, IL-10, i Th1/Th17 był pośredniczony przez receptor sigma-1, a ostatnie badania ukazały, że DMT jest endogennym agonistą dla receptora sigma-1 [Fontanilla et al. 2009; Su et al. 2009; Frecska et al. 2013; Szabo et al. 2014].

Możliwa modulacja receptora sigma-1 przez DMT ukazuje, że inne mechanizmy działania, które nie są zależne od receptorów 5-HT1A/2A/2C mogą być również zaangażowane w terapeutyczne działanie klasycznych halucynogenów. Na przykład, harmina, THH i harmalina odwracalnie hamują MAO-A [Buckholtz i Boggan, 1977; McKenna et al. 1984; Ott, 1994, 1999, 2004; Riba et al. 2001, 2003; McKenna i Riba, 2016], a odwracalne inhibitory MAO-A (RIMAs) są klinicznie stosowane jako leki anksjolityczne i antydepresyjne [Yamada i Yasuhara, 2004; Nutt, 2005]. Ponadto, badania gryzoni ukazują, że antydepresyjne efekty harminy są związane ze wzrostem poziomów BDNF [Fortunato et al. 2009; 2010a; 2010b].

Neuralny stres oksydacyjny i późniejsze zapalenie układu nerwowego są związane z zaburzeniami psychiatrycznymi takimi jak depresja [Réus et al. 2015], a kilka badań przedklinicznych ukazuje, że harmina i harmalina mają efekty antyoksydacyjne i neuroprotekcyjne, które wydają się być pośredniczone przez inhibicję MAO [Maher i Davis, 1996; Biradar et al. 2013], regulację o podwójnej specyficzności kinazy DYRK1A regulowanej fosforylacją tyrozyny [Frost et al. 2011], modulację szlaków dopaminergicznych [Lee et al. 2000; Schwarz et al. 2003], cholinergicznych [Biradar et al. 2013], i glutaminergicznych [Maher i Davis, 1996; Li et al. 2011; Sun et al. 2014], interakcję z napięciowo-zależnymi kanałami błonowymi [Splettstoesser et al. 2005], oraz regulację homeostazy energii komórki, funkcje mitochondrialne, oraz wyłapywanie wolnych rodników tlenowych [Moura et al. 2007; Réus et al. 2010, 2012; Abelaira et al. 2013]. Ponadto, harmina ma również właściwości przeciwzapalne, które zdają się być pośredniczone przynajmniej częściowo przez DYRK1A [Khor et al. 2015].

Antyuzależnieniowy wpływ ayahuaski, psilocybiny i LSD może być również związany z aktywacją układu dopaminergicznego. Na przykład, badania przedkliniczne ukazują, że LSD [Nichols, 2004; Passie et al. 2008; Hintzen i Passie, 2010], psilocybina [Tylš et al. 2014; Sakashita et al. 2015], oraz ayahuaska [de Castro-Neto et al. 2013] mogą niebezpośrednio stymulować szlaki dopaminergiczne, prawdopodobnie poprzez aktywację receptora 5-HT2A (LSD, psilocybina, i DMT) lub inhibicję MAO (β-karboliny). Ponadto, ostre podanie psilocybiny niebezpośrednio zwiększyło (poprzez receptory 5-HT1A/2A) uwolnienie dopaminy w brzusznym prążkowiu u człowieka [Vollenweider et al. 1999]. Badania na zwierzętach sugerują, że antyuzależnieniowe potencjały harminy i harmaliny zdają się angażować szlaki imidazolinowe, glutaminianowe i dopaminowe [Glick et al. 1994; Iurlo et al. 2001; Aricioglu-Kartal et al. 2003; Schwarz et al. 2003; Brierley i Davidson, 2012, 2013; Owaisat et al. 2012].

Ostatnie badania neuroobrazowania na ludziach sugerują, że wzmacniające nastrój właściwości ayahuaski i psilocybiny mogą być związane z modyfikacjami aktywności regionów mózgu, takich jak ciało migdałowate i przednia kora zakrętu obręczy (ACC - anterior cingulate cortex), zaangażowane w przetwarzanie emocjonalne, oraz sieć trybu domyślnego (DMN - default mode network), grupę regionów mózgu związanych z introspekcją i innymi funkcjami skoncentrowanymi na wnętrzu [Riba et al. 2006; Araujo et al. 2012; Carhart-Harris et al. 2012a, 2014; Tagliazucchi et al. 2014; Bouso et al. 2015; Palhano-Fontes et al. 2015; Alonso et al. 2015; Kraehenmann et al. 2016; McKenna i Riba, 2016]. Psilocybina zmniejszyła reaktywność ciała migdałowatego, co korelowało ze wzrostami w nastroju pozytywnym [Kraehenmann et al. 2016]. Zwiększona aktywność DMN jest związana z intensyfikacją procesu rozmyślania odnoszącego się do samego siebie, co jest ważnym objawem depresyjności, a ostre podanie ayahuaski [Palhano-Fontes et al. 2015] i psilocybiny [Carhart-Harris et al. 2012a] redukuje aktywność mózgu w kluczowych regionach DMN, takich jak tylna kora zakrętu obręczy (PCC - posterior cingulate cortex). Ponadto, regularne stosowanie ayahuaski jest związane z przerzedzeniem korowym (cortical thinning) w PCC [Bouso et al. 2015].

Wczesne badania klasycznych halucynogenów na ludziach sugerują, że terapeutyczne właściwości tych związków są powiązane przynajmniej częściowo z ich wpływem na postrzeganie, emocje, i myśli [Kurland et al. 1971; McGlothlin i Arnold, 1971; Grispoon i Bakalar, 1981; Riedlinger i Riedlinger, 1994; Abraham et al. 1996; Delgado i Moreno, 1998; Grob, 1998; Grof, 2001; Hofmann, 2005; Dyck, 2006; Hintzen i Passie, 2010; Vollenweider i Kometer, 2010; Bogenschutz i Pommy, 2012; Krebs i Johansen, 2012; Bogenschutz, 2013; Burdick i Adinoff, 2013; Baumeister et al. 2014; Liester, 2014; Oram, 2014; Majić et al. 2015; Bogenschutz i Johnson, 2016]. Subiektywne doświadczenie wytworzone przez te leki mogłoby wytworzyć "okno możliwości", w którym mogłyby zajść zmiany w niezdrowym myśleniu, emocjach oraz zachowaniach, w kontekście psychoterapeutycznym [Kurland et al. 1971; McGlothlin i Arnold, 1971; Grispoon i Bakalar, 1981; Riedlinger i Riedlinger, 1994; Abraham et al. 1996; Delgado i Moreno, 1998; Grob, 1998; Grof, 2001; Hofmann, 2005; Dyck, 2006; Hintzen i Passie, 2010; Vollenweider i Kometer, 2010; Bogenschutz i Pommy, 2012; Krebs i Johansen, 2012; Bogenschutz, 2013; Burdick i Adinoff, 2013; Baumeister et al. 2014; Liester, 2014; Oram, 2014; Majić et al. 2015; Bogenschutz i Johnson, 2016]. Ostatnie badania neuroobrazujące z ayahuaską i psilocybiną zdają się potwierdzać te wczesne idee sugerując, że odmienny stan świadomości wytwarzany przez te leki tworzyłby zakłócenie lub przerwanie, powtarzalnego, sztywnego, i patologicznego wzorca negatywnych i kompulsywnych myśli obecnych przy niepokoju i zaburzeniach myślenia oraz uzależnieniu lekowym, przyczyniając się do elastyczności umysłowej i zmian w perspektywie, wartościach, i zachowaniu [Carhart-Harris et al. 2012a, 2014; Tagliazucchi et al. 2014; Palhano-Fontes et al. 2015; McKenna i Riba, 2016].

Ponadto, zdolność klasycznych halucynogenów do wywoływania doświadczeń religijnych, mistycznych, transcendentalnych, lub szczytowych, została również zaproponowana jako możliwy mechanizm psychologiczny związany z korzystnym wpływem tych leków [Kurland et al. 1971; McGlothlin i Arnold, 1971; Grispoon i Bakalar, 1981; Riedlinger i Riedlinger, 1994; Abraham et al. 1996; Delgado i Moreno, 1998; Grob, 1998; Grof, 2001; Hofmann, 2005; Dyck, 2006; Griffiths et al. 2006, 2008, 2011; Hintzen i Passie, 2010; Vollenweider i Kometer, 2010; MacLean et al. 2011; Bogenschutz i Pommy, 2012; Krebs i Johansen, 2012; Bogenschutz, 2013; Burdick i Adinoff, 2013; Baumeister et al. 2014; Liester, 2014; Oram, 2014; Majić et al. 2015; Bogenschutz i Johnson, 2016]. Faktycznie, ostatnie badania u zdrowych osób pokazują, że ostre podanie psilocybiny wywołuje bardzo znaczące i duchowo istotne doświadczenia z utrzymującymi się pozytywnymi zmianami w postawach, nastroju, osobowości, i zachowaniu [Griffiths et al. 2006, 2008, 2011; MacLean et al. 2011]. Ponadto, drugorzędna analiza danych z badania psilocybiny i uzależnienia od tytoniu sprawozdała, że efekty psilocybiny typu mistycznego oraz ich osobiste znaczenie, duchowa istotność, i wpływ na samopoczucie były skorelowane z poprawami w rzucaniu palenia [Garcia-Romeu et al. 2014; Johnson et al. 2014]. Jakościowa ocena uzupełniająca pacjentów włączonych do badania psychoterapii wspomaganej LSD dla niepokoju związanego z chorobą zagrażającą życiu również sugerowała, że intensywne doświadczenia emocjonalne z cechami mistycznymi wytworzone przez LSD mogły pośredniczyć w zaobserwowanych długoterminowych zmianach korzystnych w perspektywach, postawach, wartościach, i jakości życia [Gasser et al. 2014, 2015].

Co ciekawe, wnioski te są zgodne z badaniami, które sugerują, że dysocjacyjne, psychozomimetyczne, i mistyczne efekty wytwarzane przez ketaminę, antagonistę N-metylo-D-aspartat (NMDA), mogą pośredniczyć właściwościom anksjolitycznym [Kolp et al. 2007], antydepresyjnym [Sos et al. 2013; Luckenbaugh et al. 2014], i antyuzależnieniowym [Krupitsky et al. 1992, 2002, 2007; Krupitsky i Grinenko, 1997; Jansen, 2001; Kolp et al. 2006; Krupitsky i Kolp, 2007; Dakwar et al. 2014a, 2014b] tego nieklasycznego halucynogenu. Ponadto, niektórzy autorzy sugerują, że tymczasowy stan mentalny wytwarzany przez klasyczne halucynogeny może wywoływać głęboki długoterminowy wpływ tworząc "odwrotny efekt zespołu stresu pourazowego (PTSD - post-traumatic stress disorder)", w którym bardzo istotne i pozytywne doznanie powodowałoby trwałe zmiany korzystne, w przeciwieństwie do przewlekłego nastroju negatywnego i innych szkodliwych objawów spowodowanych przez pojedyncze wydarzenie traumatyczne, które charakteryzuje PTSD [MacLean et al. 2011; Young 2013; Garcia-Romeu et al. 2014].

Halucynogenne badania na ludziach przeprowadzane w latach 1960 i 1970 także sugerują, że kontekst i podejście psychoterapeutyczne stosowane w powiązaniu z klasycznymi halucynogenami są również ważnymi komponentami korzystnych efektów wytwarzanych przez te leki [Kurland et al. 1971; McGlothlin i Arnold, 1971; Grispoon i Bakalar, 1981; Riedlinger i Riedlinger, 1994; Abraham et al. 1996; Delgado i Moreno, 1998; Grob, 1998; Grof, 2001; Hofmann, 2005; Dyck, 2006; Hintzen i Passie, 2010; Vollenweider i Kometer, 2010; Bogenschutz i Pommy, 2012; Krebs i Johansen, 2012; Bogenschutz, 2013; Burdick i Adinoff, 2013; Baumeister et al. 2014; Liester, 2014; Oram, 2014; Majić et al. 2015; Bogenschutz i Johnson, 2016]. Metodologia prób klinicznych zawarta w obecnym przeglądzie systematycznym jest bardzo zróżnicowana odnośnie tego tematu: trzy badania oceniły efekty wystawienia na pojedynczą dawkę bez podejść psychoterapeutycznych [Moreno et al. 2006; Grob et al. 2011; Osório et al. 2015] a trzy próby obejmowały pewną formę interwencji psychologicznej po kilku tygodniach [Gasser et al. 2014; Johnson et al. 2014; Bogenschutz et al. 2015]. Badania bez psychoterapii sugerują, że biochemiczne mechanizmy mogą być zaangażowane w zaobserwowane efekty korzystne. Z drugiej strony włączenie interwencji psychologicznych w innych badaniach sugeruje, że przynajmniej jakaś część wyników terapeutycznych jest związana z czynnikami nielekowymi. Efekty placebo i zwiększona sugestywność mogą również odgrywać rolę jako dopełnienia w psychoterapii wspomaganej halucynogenicznie [Young, 2013; Carhart-Harris et al. 2015].

Przyszłe badania powinny przebadać możliwy wpływ różnych podejść psychologicznych lub innych czynników nielekowych - takich jak przygotowanie pacjenta przed podaniem leku oraz późniejsza integracja sesji lekowej - w pośredniczeniu terapeutycznych właściwości klasycznych halucynogenów.

Bezpieczeństwo

Nie sprawozdano żadnych poważnych reakcji niekorzystnych w żadnej z prób klinicznych przejrzanych w niniejszym systematycznym przeglądzie, co sugeruje, że klasyczne halucynogeny mogą być bezpiecznie podawane pacjentom cierpiącym z powodu niepokoju, depresji, lub uzależnienia lekowego. Wcześniejsze badania eksperymentalne ostrego podania ayahuaski zdrowym ochotnikom [Riba et al. 2001, 2003, 2006; dos Santos et al. 2011, 2012; de Araujo et al. 2012; Palhano-Fontes et al. 2015; McKenna i Riba, 2016] również sugerują, że lek ten może być bezpiecznie podawany w kontrolowanych oprawach eksperymentalnych. Badania obserwacyjne długoterminowych konsumentów ayahuaski [Grob et al. 1996; Barbosa et al. 2005, 2009, 2012; da Silveira et al. 2005; Doering-Silveira et al. 2005; Halpern et al. 2008; Fábregas et al. 2010; Bouso et al. 2012, 2015; dos Santos, 2013] również sugerują, że wywar ten ma niski profil toksyczności gdy spożywany jest w kontekstach rytualnych. Poprzednie badanie kliniczne [Kurland et al. 1971; McGlothlin i Arnold, 1971; Grispoon i Bakalar, 1981; Strassman, 1984; Riedlinger i Riedlinger, 1994; Grob, 1998; Grof, 2001; Passie et al. 2002, 2008; Hofmann, 2005; Dyck, 2006; Hintzen i Passie, 2010; Vollenweider i Kometer, 2010; Bogenschutz i Pommy, 2012; Krebs i Johansen, 2012; Bogenschutz, 2013; Liester, 2014; Smith et al. 2014; Tylš et al. 2014; Bogenschutz i Johnson, 2016] oraz ostatnie badania obserwacyjne [Krebs i Johansen, 2013; Hendricks et al. 2014, 2015; Johansen i Krebs, 2015], oceny ryzyka lub szkody lekowej [Nutt et al. 2010; van Amsterdam et al. 2011, 2013, 2015; Morgan et al. 2013], oraz badania eksperymentalne ze zdrowymi ochotnikami [Vollenweider i Kometer, 2010; Carhart-Harris et al. 2012a, 2012b, 2013] również sugerują, że psilocybina i LSD mogą być bezpiecznie podawane w kontrolowanych oprawach.

Ograniczenia

Głównym ograniczeniem obecnego przeglądu systematycznego jest zawarcie małej ilości badań (sześciu) z małymi rozmiarami próbki (6-15 ochotników), co ogranicza generalizację sprawozdanych rezultatów. Uwzględnione badania ukazują również wysoki stopień niejednorodności, a trzy z wybranych cytatów nie zawierają placebo lub grupy kontrolnej (badania otwarte, dowodzące koncepcji). Kolejnym ważnym ograniczeniem jest trudność w rozwikłaniu efektów placebo, efektów leku, oraz wpływu interwencji psychologicznej uwzględnionej w próbie klinicznej.

Jednakże, pomimo tych ważnych ograniczeń, wyniki konsekwentnie wykazały, że ayahuaska, psilocybina, oraz LSD, wytwarzały anksjolityczne, antydepresyjne, i antyuzależnieniowe efekty u pacjentów, i wyniki te zostały również zaobserwowane w badaniach na zwierzętach i zdrowych ochotnikach. Biorąc pod uwagę niskie współczynniki powodzenia obecnych kuracji farmakologicznych i niefarmakologicznych przy uzależnieniu lekowym, niepokoju i zaburzeniach nastroju, i biorąc pod uwagę wysoką zachorowalność i śmiertelność związane z tymi zaburzeniami, konieczne jest przeprowadzenie większej ilości badań z tymi lekami, nawet jeśli tylko niewielka część pacjentów może zmniejszyć swe cierpienie dzięki nim. Przyszłe badania powinny obejmować większą ilość pacjentów, placebo lub aktywne placebo, randomizowane lub podwójnie zaślepione modele, oraz wielokrotne dawki podczas leczenia. Ponadto, powinien być lepiej zbadany wpływ interwencji psychologicznych i możliwych wzrostów skuteczności terapeutycznej, proporcjonalnie do tych psychoterapeutycznych podejść.

Wniosek

Obecnie dostępne farmakologiczne leczenia uzależnienia lekowego i niepokoju oraz zaburzeń nastroju mają ograniczoną skuteczność i często wytwarzają ważne reakcje niekorzystne, które mogą ograniczyć kontynuację leczenia. Klasyczne halucynogeny tryptaminowe w rodzaju ayahuaski/DMT, psilocybiny, oraz LSD są bezpiecznie podawane w kontrolowanych oprawach i kilka podstawowych, eksperymentalnych, oraz klinicznych badań sugeruje, że leki te mają anksjolityczne, antydepresyjne, oraz antyuzależnieniowe efekty. Takie korzystne właściwości zdają się być pośredniczone przez agonistyczne działanie tych związków na receptory 5-HT1A/2A/2C, które są zaangażowane w przetwarzanie emocjonalne, regulację czynników neurotroficznych, działania przeciwzapalne, oraz modulacje czołowych i środkowych struktur mózgu. Inne mechanizmy działania niezwiązane z receptorami serotonergicznymi, takie jak regulacja homeostazy energii komórkowej, funkcji mitochondrialnych, oraz stresu oksydacyjnego, również zdają się pośredniczyć w tych efektach terapeutycznych.

Przeprowadzone badania sugerują, że terapeutyczne stosowanie klasycznych halucynogenów może oferować niektórym pacjentom szybkodziałające i przedłużone efekty po pojedynczej dawce, wytwarzające niewiele efektów niekorzystnych. W rzeczywistości, zainteresowanie medycznymi zastosowaniami tej klasy leków rośnie: obecnie trwają nowe badania kliniczne badające wpływ psilocybiny w leczeniu alkoholizmu, uzależnienia od kokainy, uzależnienia od tytoniu, oraz niepokoju i depresji związanych z rakiem [ClinicalTrials.gov identyfikatory: NCT02061293, NCT02037126, NCT01943994, NCT00957359, NCT00465595]. Ponadto, nasza grupa ostatnio powieliła wyniki pierwotnego, otwartego badania dowodowego [Osório et al. 2015] lecz uwzględniając zwiększony rozmiar próbki (n =17) oraz tomografię emisyjną pojedynczego fotonu (SPECT), ukazując, że antydepresyjne właściwości ayahuaski mogą być związane ze zwiększoną perfuzją krwi w obszarach mózgu związanych z objawami depresyjnymi (Sanches et al. 2016 "Odnośnik ten nie został uwzględniony w przeglądzie, ponieważ nie był opublikowany w czasie szukania elektronicznego"). Nasza grupa wykonuje obecnie randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badania oceniające antydepresyjne i anksjolityczne potencjały ayahuaski [Frood, 2015].

Pilnie potrzeba dalszych badań by lepiej zrozumieć wpływ klasycznych halucynogenów tryptaminowych w zaburzeniach psychiatrycznych.

Podziękowania
Rafael dos Santos jest członkiem Programu "National Post-Doctorate", Brazylia (PNPD/CAPES).

Finansowanie
Badanie to nie otrzymało konkretnej dotacji od jakiejkolwiek instytucji finansującej w sektorze publicznym, komercyjnym, lub non profit.

Oświadczenie o konflikcie interesów
Autorzy deklarują brak konfliktu interesów.

Odnośniki

  1. Abelaira, H., Réus, G., Scaini, G., Streck, E., Crippa, J. and Quevedo, J. (2013) β-Carboline harmine reverses the effects induced by stress on behaviour and citrate synthase activity in the rat prefrontal cortex. Acta Neuropsychiatr 25: 328-333.
  2. Abraham, H., Aldridge, A. and Gogia, P. (1996) The psychopharmacology of hallucinogens. Neuropsychopharmacology 14: 285-298.
  3. Alonso, J., Romero, S., Mañanas, M. and Riba, J. (2015) Serotonergic psychedelics temporarily modify information transfer in humans. Int J Neuropsychopharmacol 18: 1-9.
  4. Aricioglu-Kartal, F., Kayir, H. and Tayfun Uzbay, I. (2003) Effects of harman and harmine on naloxoneprecipitated withdrawal syndrome in morphinedependent rats. Life Sci 73: 2363-2371.
  5. Barbosa, P., Giglio, J. and Dalgalarrondo, P. (2005) Altered states of consciousness and short-term psychological after-effects induced by the first time ritual use of ayahuasca in an urban context in Brazil. J Psychoactive Drugs 37: 193-201.
  6. Barbosa, P., Cazorla, I., Giglio, J. and Strassman, R. (2009) A six-month prospective evaluation of personality traits, psychiatric symptoms and quality of life in ayahuasca-naïve subjects. J Psychoactive Drugs 41: 205-212.
  7. Barbosa, P., Mizumoto, S., Bogenschutz, M. and Strassman, R. (2012) Health status of ayahuasca users. Drug Test Anal 4: 601-609.
  8. Baumeister, D., Barnes, G., Giaroli, G. and Tracy, D. (2014) Classical hallucinogens as antidepressants? A review of pharmacodynamics and putative clinical roles. Ther Adv Psychopharmacol 4: 156-169.
  9. Biradar, S., Joshi, H. and Tarak, K. (2013) Cerebroprotective effect of isolated harmine alkaloids extracts of seeds of Peganum harmala L. on sodium nitrite-induced hypoxia and ethanol-induced neurodegeneration in young mice. Pak J Biol Sci 16: 1687-1697.
  10. Bogenschutz, M. (2013) Studying the effects of classic hallucinogens in the treatment of alcoholism: rationale, methodology and current research with psilocybin. Curr Drug Abuse Rev 6: 17-29.
  11. Bogenschutz, M., Forcehimes, A., Pommy, J., Wilcox, C., Barbosa, P. and Strassman, R. (2015) Psilocybin-assisted treatment for alcohol dependence: a proof-of-concept study. J Psychopharmacol 29: 289-299.
  12. Bogenschutz, M. and Johnson, M. (2016) Classic hallucinogens in the treatment of addictions. Prog Neuropsychopharmacol Biol Psychiatry 64: 250-258.
  13. Bogenschutz, M. and Pommy, J. (2012) Therapeutic mechanisms of classic hallucinogens in the treatment of addictions: from indirect evidence to testable hypotheses. Drug Test Anal 4: 543-555.
  14. Bouso, J., González, D., Fondevila, S., Cutchet, M., Fernández, X., Ribeiro Barbosa, P. et al. (2012) Personality, psychopathology, life attitudes and neuropsychological performance among ritual users of ayahuasca: a longitudinal study. PLoS One 7: e42421.
  15. Bouso, J., Palhano-Fontes, F., Rodríguez-Fornells, A., Ribeiro, S., Sanches, R., Crippa, J. et al. (2015) Long-term use of psychedelic drugs is associated with differences in brain structure and personality in humans. Eur Neuropsychopharmacol 25: 483-492.
  16. Bouso, J. and Riba, J. (2014) Ayahuasca and the treatment of drug addiction. In: Labate, B. and Cavnar, C. (eds), The therapeutic use of ayahuasca. Berlin: Springer-Verlag, pp. 95-109.
  17. Brierley, D. and Davidson, C. (2012) Developments in harmine pharmacology - implications for ayahuasca use and drug-dependence treatment. Prog Neuropsychopharmacol Biol Psychiatry 39: 263-272.
  18. Brierley, D. and Davidson, C. (2013) Harmine augments electrically evoked dopamine efflux in the nucleus accumbens shell. J Psychopharmacol 27: 98-108. addiction treatment. Am J Drug Alcohol Abuse 39: 291-297.
  19. Buchborn, T., Schröder, H., Höllt, V. and Grecksch, G. (2014) Repeated lysergic acid diethylamide in an animal model of depression: normalisation of learning behaviour and hippocampal serotonin 5-HT2 signalling. J Psychopharmacol 28: 545-552.
  20. Buchborn, T., Schröder, H., Dieterich, D., Grecksch, G. and Höllt, V. (2015) Tolerance to LSD and DOB induced shaking behaviour: differential adaptations of frontocortical 5-HT2A and glutamate receptor binding sites. Behav Brain Res 281: 62-68.
  21. Buckholtz, N. and Boggan, W. (1977) Monoamine oxidase inhibition in brain and liver produced by β-carbolines: structure-activity relationships and substrate specificity. Biochem Pharmacol 26: 1991-1996.
  22. Burdick, B. and Adinoff, B. (2013) A proposal to evaluate mechanistic efficacy of hallucinogens in addiction treatment. Am J Drug Alcohol Abuse 39: 291-297.
  23. Carbonaro, T., Eshleman, A., Forster, M., Cheng, K., Rice, K. and Gatch, M. (2015) The role of 5-HT2A, 5-HT2C and mGlu2 receptors in the behavioral effects of tryptamine hallucinogens N,N-dimethyltryptamine and N,N-diisopropyltryptamine in rats and mice. Psychopharmacology 232: 275-284.
  24. Carhart-Harris, R., Erritzoe, D., Williams, T., Stone, J., Reed, L., Colasanti, A. et al. (2012a) Neural correlates of the psychedelic state as determined by fMRI studies with psilocybin. Proc Natl Acad Sci USA 109: 2138-2143.
  25. Carhart-Harris, R., Kaelen, M., Whalley, M., Bolstridge, M., Feilding, A. and Nutt, D. (2015) LSD enhances suggestibility in healthy volunteers. Psychopharmacology 232: 785-794.
  26. Carhart-Harris, R., Leech, R., Erritzoe, D., Williams, T., Stone, J., Evans, J. et al. (2013) Functional connectivity measures after psilocybin inform a novel hypothesis of early psychosis. Schizophr Bull 39: 1343-1351.
  27. Carhart-Harris, R., Leech, R., Hellyer, P., Shanahan, M., Feilding, A., Tagliazucchi, E. et al. (2014) The entropic brain: a theory of conscious states informed by neuroimaging research with psychedelic drugs. Front Hum Neurosci 8: 20.
  28. Carhart-Harris, R., Leech, R., Williams, T., Erritzoe, D., Abbasi, N., Bargiotas, T. et al. (2012b) Implications for psychedelic-assisted psychotherapy: functional magnetic resonance imaging study with psilocybin. Br J Psychiatry 200: 238-244.
  29. Catlow, B., Song, S., Paredes, D., Kirstein, C. and Sanchez-Ramos, J. (2013) Effects of psilocybin on hippocampal neurogenesis and extinction of trace fear conditioning. Exp Brain Res 228: 481-491.
  30. Dakwar, E., Anerella, C., Hart, C., Levin, F., Mathew, S. and Nunes, E. (2014a) Therapeutic infusions of ketamine: do the psychoactive effects matter? Drug Alcohol Depend 136: 153-157.
  31. Dakwar, E., Levin, F., Foltin, R., Nunes, E. and Hart, C. (2014b) The effects of subanesthetic ketamine infusions on motivation to quit and cue-induced craving in cocaine-dependent research volunteers. Biol Psychiatry 76: 40-46.
  32. Da Silveira, D., Grob, C., de Rios, M., Lopez, E., Alonso, L., Tacla, C. et al. (2005) Ayahuasca in adolescence: a preliminary psychiatric assessment. J Psychoactive Drugs 37: 129-133.
  33. Davydova, S., Cheido, M., Gevorgyan, M. and Idova, G. (2010) Effects of 5-HT2A receptor stimulation and blocking on immune response. Bull Exp Biol Med 150: 219-221.
  34. De Araujo, D., Ribeiro, S., Cecchi, G., Carvalho, F., Sanchez, T., Pinto, J. et al. (2012) Seeing with the eyes shut: neural basis of enhanced imagery following ayahuasca ingestion. Hum Brain Mapp 33: 2550-2560.
  35. De Castro-Neto, E., da Cunha, R., da Silveira, D., Yonamine, M., Gouveia, T., Cavalheiro, E. et al. (2013) Changes in aminoacidergic and monoaminergic neurotransmission in the hippocampus and amygdala of rats after ayahuasca ingestion. World J Biol Chem 4: 141-147.
  36. Delgado, P. and Moreno, F. (1998) Hallucinogens, serotonin and obsessive-compulsive disorder. J Psychoactive Drugs 30: 359-366.
  37. Dobkin de Rios, M. (1984) Visionary vine: hallucinogenic healing in the Peruvian Amazon. Prospect Heights: Waveland Press.
  38. Dobkin de Rios, M. (1990) Hallucinogens: cross-cultural perspectives. Bridport: Prism Press.
  39. Doering-Silveira, E., Grob, C., de Rios, M., Lopez, E., Alonso, L., Tacla, C. et al. (2005) Report on psychoactive drug use among adolescents using ayahuasca within a religious context. J Psychoactive Drugs 37: 141-144.
  40. dos Santos, R. (2013) Safety and side effects of ayahuasca in humans - an overview focusing on developmental toxicology. J Psychoactive Drugs 45: 68-78.
  41. dos Santos, R. (2014) Immunological effects of ayahuasca in humans. J Psychoactive Drugs 46: 383-388.
  42. dos Santos, R., Grasa, E., Valle, M., Ballester, M., Bouso, J., Nomdedéu, J. et al. (2012) Pharmacology of ayahuasca administered in two repeated doses. Psychopharmacology 219: 1039-1053.
  43. dos Santos, R., Landeira-Fernandez, J., Strassman, R., Motta, V. and Cruz, A. (2007) Effects of ayahuasca on psychometric measures of anxiety, panic-like and hopelessness in Santo Daime members. J Ethnopharmacology 112: 507-513.
  44. dos Santos, R., Osório, F., Crippa, J. and Hallak, J. (2016) Antidepressive and anxiolytic effects of ayahuasca: a systematic literature review of animal and human studies. Rev Bras Psiquiatr, in press.
  45. dos Santos, R., Valle, M., Bouso, J., Nomdedéu, J., Rodríguez-Espinosa, J., McIlhenny, E. et al. (2011) Autonomic, neuroendocrine and immunological effects of ayahuasca. A comparative study with d-amphetamine. J Clinical Psychopharmacol 31: 717-726.
  46. Dyck, E. (2006) 'Hitting highs at rock bottom': LSD treatment for alcoholism, 1950-1970. Soc Hist Med 19: 313-329.
  47. Fábregas, J., González, D., Fondevila, S., Cutchet, M., Fernández, X., Barbosa, P. et al. (2010) Assessment of addiction severity among ritual users of ayahuasca. Drug Alcohol Depend 111: 257-261.
  48. Farzin, D. and Mansouri, N. (2006) Antidepressant-like effect of harmane and other beta-carbolines in the mouse forced swim test. Eur Neuropsychopharmacol 16:324-328.
  49. Fernández, X., dos Santos, R., Cutchet, M., Fondevila, S., González, D., Alcázar, M. et al. (2014) Assessment of the psychotherapeutic effects of ritual ayahuasca use on drug dependency: a pilot study. In: Labate, B.C. and Cavnar, C. (eds), The therapeutic use of ayahuasca. Berlin: Springer-Verlag, pp. 183-196.
  50. Fernández, X. and Fábregas, J. (2014) Experience of treatment with ayahuasca for drug addiction in the Brazilian Amazon. In: Labate, B.C. and Cavnar, C. (eds), The therapeutic use of ayahuasca. Berlin: Springer-Verlag, pp. 161-182.
  51. Feld, M., Goodman, J. and Guido, J. (1958) Clinical and laboratory observations on LSD-25. J Nerv Ment Dis 126: 176-183.
  52. Fontanilla, D., Johannessen, M., Hajipour, A., Cozzi, N., Jackson, M. and Ruoho, A. (2009) The hallucinogen N,N-dimethyltryptamine (DMT) is an endogenous sigma-1 receptor regulator. Science 323: 934-937.
  53. Forrer, G. and Goldner, R. (1951) Experimental physiological studies with lysergic acid diethylamide (LSD-25). AMA Arch Neurol Psychiatry 65: 581-588.
  54. Fortunato, J., Réus, G., Kirsch, T., Stringari, R., Fries, G., Kapczinski, F. et al. (2010a) Effects of betacarboline harmine on behavioral and physiological parameters observed in the chronic mild stress model: further evidence of antidepressant properties. Brain Res Bull 81: 491-496.
  55. Fortunato, J., Réus, G., Kirsch, T., Stringari, R., Fries, G., Kapczinski, F. et al. (2010b) Chronic administration of harmine elicits antidepressantlike effects and increases BDNF levels in the rat hippocampus. J Neural Transm 117: 1131-1137.
  56. Fortunato, J., Réus, G., Kirsch, T., Stringari, R., Stertz, L., Kapczinski, F. et al. (2009) Acute harmine administration induces antidepressive-like effects and increases BDNF levels in the rat hippocampus. Prog Neuropsychopharmacol Biol Psychiatry 33: 1425-1430.
  57. Frecska, E., Szabo, A., Winkelman, M., Luna, L. and McKenna, D. (2013) A possibly sigma-1 receptor mediated role of dimethyltryptamine in tissue protection, regeneration and immunity. J Neural Transm 120: 1295-1303.
  58. Frood, A. (2015) Ayahuasca psychedelic tested for depression. Nature News Apr 6. Retrieved from http://www.nature.com/news/ayahuasca-psychedelic-tested-for-depression-1.17252 (accessed 15 July 2015).
  59. Frost, D., Meechoovet, B., Wang, T., Gately, S., Giorgetti, M., Shcherbakova, I. et al. (2011) β-carboline compounds, including harmine, inhibit DYRK1A and tau phosphorylation at multiple Alzheimer's disease-related sites. PLoS One 6: e19264.
  60. Furst, P. (1994) Alucinógenos y cultura (Hallucinogens and culture). México: Fondo de Cultura Económica.
  61. Garcia-Romeu, A., Griffiths, R. and Johnson, M. (2014) Psilocybin-occasioned mystical experiences in the treatment of tobacco addiction. Curr Drug Abuse Rev 7: 157-164.
  62. Gasser, P., Holstein, D., Michel, Y., Doblin, R., Yazar-Klosinski, B., Passie, T. et al. (2014) Safety and efficacy of lysergic acid diethylamide-assisted psychotherapy for anxiety associated with life-threatening diseases. J Nerv Ment Dis 202: 513-520.
  63. Gasser, P., Kirchner, K. and Passie, T. (2015) LSD-assisted psychotherapy for anxiety associated with a life-threatening disease: a qualitative study of acute and sustained subjective effects. J Psychopharmacol 29: 57-68.
  64. Gillin, J., Kaplan, J., Stillman, R. and Wyatt, R. (1976) The psychedelic model of schizophrenia: the case of N,N-dimethyltryptamine. Am J Psychiatry 133: 203-208.
  65. Glennon, R., Dukat, M., Grella, B., Hong, S., Costantino, L., Teitler, M. et al. (2000) Binding of β-carbolines and related agents at serotonin (5-HT2 and 5-HT1A), dopamine (D2) and benzodiazepine receptors. Drug Alcohol Depend 60: 121-132.
  66. Glick, S., Kuehne, M., Raucci, J., Wilson, T., Larson, D., Keller, R., Jr. et al. (1994) Effects of iboga alkaloids on morphine and cocaine self-administration in rats: relationship to tremorigenic effects and to effects on dopamine release in nucleus accumbens and striatum. Brain Res 657: 14-22.
  67. González-Maeso, J., Ang, R., Yuen, T., Chan, P., Weisstaub, N., López-Giménez, J. et al. (2008) Identification of a serotonin/glutamate receptor complex implicated in psychosis. Nature 452: 93-97.
  68. Griffiths, R., Johnson, M., Richards, W., Richards, B., McCann, U. and Jesse, R. (2011) Psilocybin occasioned mystical-type experiences: immediate and persisting dose-related effects. Psychopharmacology 218: 649-665.
  69. Griffiths, R., Richards, W., Johnson, M., McCann, U. and Jesse, R. (2008) Mystical-type experiences occasioned by psilocybin mediate the attribution of personal meaning and spiritual significance 14 months later. J Psychopharmacol 22: 621-632.
  70. Griffiths, R., Richards, W., McCann, U. and Jesse, R. (2006) Psilocybin can occasion mystical-type experiences having substantial and sustained personal meaning and spiritual significance. Psychopharmacology 187: 268-283.
  71. Grispoon, L. and Bakalar, J. (1981) Psychedelic drugs reconsidered. New York: Basic Books.
  72. Grob, C. (1998) Psychiatric research with hallucinogens: what have we learned? Heffter Rev Psychedelic Res 1: 8-20.
  73. Grob, C., Danforth, A., Chopra, G., Hagerty, M., McKay, C., Halberstadt, A. et al. (2011) Pilot study of psilocybin treatment for anxiety in patients with advanced-stage cancer. Arch Gen Psychiatry 68: 71-78.
  74. Grob, C., McKenna, D., Callaway, J., Brito, G., Neves, E., Oberlaender, G. et al. (1996) Human psychopharmacology of hoasca, a plant hallucinogen used in ritual context in Brazil. J Nerv Ment Dis 184: 86-94.
  75. Grof, S. (2001) LSD psychotherapy (3rd edn). Sarasota: Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies (MAPS).
  76. Guzmán, G. (2008) Hallucinogenic mushrooms in Mexico: an overview. Econ Bot 62: 404-412.
  77. Halberstadt, A. (2015) Recent advances in the neuropsychopharmacology of serotonergic hallucinogens. Behav Brain Res 277: 99-120.
  78. Halpern, J., Sherwood, A., Passie, T., Blackwell, K. and Ruttenber, A. (2008) Evidence of health and safety in American members of a religion who use a hallucinogenic sacrament. Med Sci Monit 14: SR15-22.
  79. Hanes, K. (1996) Serotonin, psilocybin and body dysmorphic disorder: a case report. J Clin Psychopharmacol 16: 188-189.
  80. Hanks, J. and González-Maeso, J. (2013) Animal models of serotonergic psychedelics. ACS Chem Neurosci 4: 33-42.
  81. Harner, M. (ed.) (1976) Alucinógenos y chamanismo (Hallucinogens and shamanism). Madrid: Punto Omega.
  82. Hendricks, P., Clark, C., Johnson, M., Fontaine, K. and Cropsey, K. (2014) Hallucinogen use predicts reduced recidivism among substance-involved offenders under community corrections supervision. J Psychopharmacol 28: 62-66.
  83. Hendricks, P., Thorne, C., Clark, C., Coombs, D. and Johnson, M. (2015) Classic psychedelic use is associated with reduced psychological distress and suicidality in the United States adult population. J Psychopharmacol 29: 280-288.
  84. Hermle, L., Fünfgeld, M., Oepen, G., Botsch, H., Borchardt, D., Gouzoulis, E. et al. (1992) Mescaline-induced psychopathological, neuropsychological and neurometabolic effects in normal subjects: experimental psychosis as a tool for psychiatric research. Biol Psychiatry 32: 976-991.
  85. Hilber, P. and Chapillon, P. (2005) Effects of harmaline on anxiety-related behavior in mice. Physiol Behav 86: 164-167.
  86. Hintzen, A. and Passie, T. (2010) The pharmacology of lysergic acid diethylamide: a critical review. New York: Oxford University Press/Beckley Foundation.
  87. Hofmann, A. (2005) LSD: my problem child. Sarasota, FL: Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies (MAPS).
  88. Hollister, L. and Sjoberg, B. (1964) Clinical syndromes and biochemical alterations following mescaline, lysergic acid diethylamide, psilocybin and a combination of the three psychotomimetic drugs. Compr Psychiatry 5: 170-178.
  89. House, R., Thomas, P. and Bhargava, H. (1994) Immunological consequences of in vitro exposure to lysergic acid diethylamide (LSD). Immunopharmacol Immunotoxicol 16: 23-40.
  90. House, R., Thomas, P. and Bhargava, H. (1997) Immunotoxicology of opioids, inhalants and other drugs of abuse. NIDA Res Monogr 173: 175-200.
  91. Iurlo, M., Leone, M., Schilström, B., Linnér, L., Nomikos, G., Hertel, P. et al. (2001) Effects of harmine on dopamine output and metabolism in rat striatum: role of monoamine oxidase-A inhibition. Psychopharmacology 159: 98-104.
  92. Jansen, K. (2001) Ketamine: dreams and realities. Sarasota: Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies (MAPS).
  93. Johansen, P. and Krebs, T. (2015) Psychedelics not linked to mental health problems or suicidal behavior: a population study. J Psychopharmacol 29: 270-279.
  94. Johnson, M., Garcia-Romeu, A., Cosimano, M. and Griffiths, R. (2014) Pilot study of the 5-HT2AR agonist psilocybin in the treatment of tobacco addiction. J Psychopharmacol 28: 983-992.
  95. Katzman, M. (2009) Current considerations in the treatment of generalized anxiety disorder. CNS Drugs 23: 103-120.
  96. Khor, B., Gagnon, J., Goel, G., Roche, M., Conway, K., Tran, K. et al. (2015) The kinase DYRK1A reciprocally regulates the differentiation of Th17 and regulatory T cells. eLife 4: e05920.
  97. Kolp, E., Friedman, H., Young, M. and Krupitsky, E. (2006) Ketamine enhanced psychotherapy: preliminary clinical observations on its effectiveness in treating alcoholism. Humanistic Psychol 34: 399-422.
  98. Kolp, E., Young, M., Friedman, H., Krupitsky, E., Jansen, K. and O'Connor, L. (2007) Ketamine-enhanced psychotherapy: preliminary clinical observations on its effects in treating death anxiety. Int J Transpersonal Stud 26: 1-17.
  99. Kometer, M., Schmidt, A., Bachmann, R., Studerus, E., Seifritz, E. and Vollenweider, F. (2012) Psilocybin biases facial recognition, goal-directed behavior and mood state toward positive relative to negative emotions through different serotonergic subreceptors. Biol Psychiatry 72: 898-906.
  100. Kraehenmann, R., Preller, K., Scheidegger, M., Pokorny, T., Bosch, O., Seifritz, E. et al. (2016) Psilocybin-induced decrease in amygdala reactivity correlates with enhanced positive mood in healthy volunteers. Biol Psychiatry 78: 572-581.
  101. Krebs, T. and Johansen, P. (2012) Lysergic acid diethylamide (LSD) for alcoholism: meta-analysis of randomized controlled trials. J Psychopharmacol 26: 994-1002.
  102. Krebs, T. and Johansen, P. (2013) Psychedelics and mental health: a population study. PLoS One 8: e63972.
  103. Krupitsky, E., Burakov, A., Dunaevsky, I., Romanova, T., Slavina, T. and Grinenko, A. (2007) Single versus repeated sessions of ketamine-assisted psychotherapy for people with heroin dependence. J Psychoactive Drugs 39: 13-19.
  104. Krupitsky, E., Burakov, A., Romanova, T., Dunaevsky, I., Strassman, R. and Grinenko, A. (2002) Ketamine psychotherapy for heroin addiction: immediate effects and two-year follow-up. J Subst Abuse Treat 23: 273-283.
  105. Krupitsky, E. and Grinenko, A. (1997) Ketamine psychedelic therapy (KPT): a review of the results of ten years of research. J Psychoactive Drugs 29: 65-183.
  106. Krupitsky, E. and Kolp, E. (2007) Ketamine psychedelic psychotherapy. In: Winkelman, M. and Roberts, T. (eds), Psychedelic medicine: new evidence for hallucinogenic substances as treatments. Westport: Praeger, pp. 67-85.
  107. Krupitsky, E., Grineko, A., Berkaliev, T., Paley, A., Tetrov, U., Mushkov, K. et al. (1992) The combination of psychedelic and aversive approaches in alcoholism treatment: the affective contra-attribution method. Alcoholism Treat Q 9: 99-105.
  108. Kurland, A., Pahnke, W., Unger, S. and Savage, C. (1971) Psychedelic LSD research. In: Evans, W. and Kline, N. (eds), Psychotropic drugs in the year 2000. Use by normal humans. Springfield: Charles C. Thomas Publisher, pp. 86-108.
  109. Labate, B. and Cavnar, C. (eds), (2014) The therapeutic use of ayahuasca. Berlin: Springer-Verlag.
  110. Labate, B., dos Santos, R., Strassman, R., Anderson, B. and Mizumoto, S. (2014) Effect of Santo Daime membership on substance dependence. In: Labate, B. and Cavnar, C. (eds), The therapeutic use of ayahuasca. Berlin: Springer-Verlag, pp. 153-159.
  111. Labate, B. and Jungaberle, H. (eds) (2011) The internationalization of ayahuasca. Zurich: Lit Verlag.
  112. Labate, B., Rose, I. and dos Santos, R. (2009) Ayahuasca religions: a comprehensive bibliography and critical essays. Santa Cruz: Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies (MAPS).
  113. Lee, C., Han, E., Jang, Y., Han, J., Ha, H. and Kim, D. (2000) Protective effect of harmalol and harmaline on MPTP neurotoxicity in the mouse and dopamine-induced damage of brain mitochondria and PC12 cells. J Neurochem 75: 521-531.
  114. Leonard, H. and Rapoport, J. (1987) Relief of obsessive-compulsive symptoms by LSD and psilocin. Am J Psychiatry 144: 1239-1240.
  115. Li, Y., Sattler, R., Yang, E., Nunes, A., Ayukawa, Y., Akhtar, S. et al. (2011) Harmine, a natural β-carboline alkaloid, upregulates astroglial glutamate transporter expression. Neuropharmacology 60: 1168-1175.
  116. Liester, M. (2014) A review of lysergic acid diethylamide (LSD) in the treatment of addictions: historical perspectives and future prospects. Curr Drug Abuse Rev 7: 146-156.
  117. Liester, M. and Prickett, J. (2012) Hypotheses regarding the mechanisms of ayahuasca in the treatment of addictions. J Psychoactive Drugs 44: 200-208.
  118. Lima, L., Ferreira, M., Ávila, A., Perazzo, F., Schneedorf, J., Hinsberger, A. et al. (2006) Ayahuasca central nervous system effects: behavioral study. Ärztez Naturheilverfahren 47: 476-480.
  119. Loizaga-Velder, A. and Loizaga Pazzi, A. (2014) Therapist and patient perspectives on ayahuasca-assisted treatment for substance dependence. In: Labate, B. and Cavnar, C. (eds), The therapeutic use of ayahuasca. Berlin/Heidelberg: Springer-Verlag, pp. 133-152.
  120. Loizaga-Velder, A. and Verres, R. (2014) Therapeutic effects of ritual ayahuasca use in the treatment of substance dependence - qualitative results. J Psychoactive Drugs 46: 63-72.
  121. Luckenbaugh, D., Niciu, M., Ionescu, D., Nolan, N., Richards, E., Brutsche, N. et al. (2014) Do the dissociative side effects of ketamine mediate its antidepressant effects? J Affect Disord 159: 56-61.
  122. MacLean, K., Johnson, M. and Griffiths, R. (2011) Mystical experiences occasioned by the hallucinogen psilocybin lead to increases in the personality domain of openness. J Psychopharmacol 25: 1453-1461.
  123. Maher, P. and Davis, J. (1996) The role of monoamine metabolism in oxidative glutamate toxicity. J Neurosci 16: 6394-6401.
  124. Majić, T., Schmidt, T. and Gallinat, J. (2015) Peak experiences and the afterglow phenomenon: when and how do therapeutic effects of hallucinogens depend on psychedelic experiences? J Psychopharmacol 29: 241-253.
  125. Masuda, Y. and Sugiyama, T. (2000) The effect of globopentaosylceramide on a depression model, mouse forced swimming. Tohoku J Exp Med 191: 47-54.
  126. Matsushima, Y., Shirota, O., Kikura-Hanajiri, R., Goda, Y. and Eguchi, F. (2009) Effects of Psilocybe argentipes on marble-burying behavior in mice. Biosci Biotechnol Biochem 73: 1866-1868.
  127. McGlothlin, W. and Arnold, D. (1971) LSD revisited. A ten-year follow-up of medical LSD use. Arch Gen Psychiatry 24: 35-49.
  128. McKenna, D., Repke, D., Lo, L. and Peroutka, S. (1990) Differential interactions of indolealkylamines with 5-hydroxytryptamine receptor subtypes. Neuropharmacology 29: 193-198.
  129. McKenna, D. and Riba, J. (2016) New World tryptamine hallucinogens and the neuroscience of ayahuasca. Curr Top Behav Neurosci, in press.
  130. McKenna, D., Towers, G. and Abbott, F. (1984) Monoamine oxidase inhibitors in South American hallucinogenic plants: tryptamine and β-carboline constituents of ayahuasca. J Ethnopharmacol 10: 195-223.
  131. Moher, D., Liberati, A., Tetzlaff, J. and Altman, D.: The PRISMA Group (2009) Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses: The PRISMA Statement. PLoS Med 6: e1000097.
  132. Moreno, F., Wiegand, C., Taitano, E. and Delgado, P. (2006) Safety, tolerability and efficacy of psilocybin in 9 patients with obsessive-compulsive disorder. J Clin Psychiatry 67: 1735-1740.
  133. Moreno, J., Holloway, T., Albizu, L., Sealfon, S. and González-Maeso, J. (2011) Metabotropic glutamate mGlu2 receptor is necessary for the pharmacological and behavioral effects induced by hallucinogenic 5-HT2A receptor agonists. Neurosci Lett 493: 76-79.
  134. Moreno, J., Holloway, T., Rayannavar, V., Sealfon, S. and González-Maeso, J. (2013) Chronic treatment with LY341495 decreases 5-HT2A receptor binding and hallucinogenic effects of LSD in mice. Neurosci Lett 536: 69-73.
  135. Morgan, C., Noronha, L., Muetzelfeldt, M., Fielding, A. and Curran, H. (2013) Harms and benefits associated with psychoactive drugs: findings of an international survey of active drug users. J Psychopharmacology 27: 497-506.
  136. Moura, D., Richter, M., Boeira, J., Pêgas Henriques, J. and Saffi, J. (2007) Antioxidant properties of β-carboline alkaloids are related to their antimutagenic and antigenotoxic activities. Mutagenesis 22: 293-302.
  137. Nau, F., Jr., Yu, B., Martin, D. and Nichols, C. (2013) Serotonin 5-HT2A receptor activation blocks TNF-α mediated inflammation in vivo. PLoS One 8: e75426.
  138. Nic Dhonnchadha, B., Bourin, M. and Hascoët, M. (2003a) Anxiolytic-like effects of 5-HT2 ligands on three mouse models of anxiety. Behav Brain Res 140: 203-214.
  139. Nic Dhonnchadha, B., Hascoët, M., Jolliet, P. and Bourin, M. (2003b) Evidence for a 5-HT2A receptor mode of action in the anxiolytic-like properties of DOI in mice. Behav Brain Res 147: 175-184.
  140. Nichols, D. (2004) Hallucinogens. Pharmacol Ther 101: 131-181.
  141. Nutt, D. (2005) Overview of diagnosis and drug treatments of anxiety disorders. CNS Spectr 10: 49-56.
  142. Nutt, D., King, L. and Phillips, L.: Independent Scientific Committee on Drugs (2010) Drug harms in the UK: a multicriteria decision analysis. Lancet 376: 1558-1565.
  143. Oliveira-Lima, A., Santos, R., Hollais, A., Gerardi-Junior, C., Baldaia, M., Wuo-Silva, R. et al. (2015) Effects of ayahuasca on the development of ethanol-induced behavioral sensitization and on a post-sensitization treatment in mice. Physiol Behav 142: 28-36.
  144. Oram, M. (2014) Efficacy and enlightenment: LSD psychotherapy and the Drug Amendments of 1962. J Hist Med Allied Sci 69: 221-250.
  145. Osório, F., Sanches, R., Macedo, L., dos Santos, R., Maia-de-Oliveira, J., Wichert-Ana, L. et al. (2015) Antidepressant effects of a single dose of ayahuasca in patients with recurrent depression: a preliminary report. Rev Bras Psiquiatr 37: 13-20.
  146. Ott, J. (1994) Ayahuasca analogues: pangaean entheogens. Kennewick, WA: Natural Books Co.
  147. Ott, J. (1999) Pharmahuasca: human pharmacology of oral DMT plus harmine. J Psychoactive Drugs 31: 171-177.
  148. Ott, J. (2004) Pharmacotheon: drogas enteogénicas, sus fuentes vegetales y su historia (Pharmacotheon: entheogenic drugs, their plant sources and history). Barcelona: La Liebre de Marzo.
  149. Owaisat, S., Raffa, R. and Rawls, S. (2012) In vivo comparison of harmine efficacy against psychostimulants: preferential inhibition of the cocaine response through a glutamatergic mechanism. Neurosci Lett 525: 12-16.
  150. Palhano-Fontes, F., Alchieri, J., Oliveira, J., Soares, B., Hallak, J., Galvão-Coelho, N. et al. (2014) The therapeutic potentials of ayahuasca in the treatment of depression. In: Labate, B. and Cavnar, C. (eds), The therapeutic use of ayahuasca. Berlin: Springer-Verlag, pp. 23-39.
  151. Palhano-Fontes, F., Andrade, K., Tofoli, L., Santos, A., Crippa, J., Hallak, J. et al. (2015) The psychedelic state induced by ayahuasca modulates the activity and connectivity of the default mode network. PLoS One 10: e0118143.
  152. Passie, T., Halpern, J., Stichtenoth, D., Emrich, H. and Hintzen, A. (2008) The pharmacology of lysergic acid diethylamide: a review. CNS Neurosci Ther 14: 295-314.
  153. Passie, T., Seifert, J., Schneider, U. and Emrich, H. (2002) The pharmacology of psilocybin. Addic Biol 7: 357-364.
  154. Perrine, D. (1999) Hallucinogens and obsessive-compulsive disorder. Am J Psychiatry 156: 1123.
  155. Pic-Taylor, A., Motta, L., Morais, J., Junior, W., Santos, A., Campos, L. et al. (2015) Behavioural and neurotoxic effects of ayahuasca infusion (Banisteriopsis caapi and Psychotria viridis) in female Wistar rat. Behav Processes 118: 102-110.
  156. Pierce, P. and Peroutka, S. (1989) Hallucinogenic drug interactions with neurotransmitter receptor binding sites in human cortex. Psychopharmacology 97: 118-122.
  157. Réus, G., Fries, G., Stertz, L., Badawy, M., Passos, I., Barichello, T. et al. (2015) The role of inflammation and microglial activation in the pathophysiology of psychiatric disorders. Neuroscience 300: 141-154.
  158. Réus, G., Stringari, R., de Souza, B., Petronilho, F., Dal-Pizzol, F., Hallak, J. et al. (2010) Harmine and imipramine promote antioxidant activities in prefrontal cortex and hippocampus. Oxid Med Cell Longev 3: 325-331.
  159. Réus, G., Stringari, R., Gonçalves, C., Scaini, G., Carvalho-Silva, M., Jeremias, G. et al. (2012) Administration of harmine and imipramine alters creatine kinase and mitochondrial respiratory chain activities in the rat brain. Depress Res Treat 2012: 987397.
  160. Riba, J., McIlhenny, E., Bouso, J. and Barker, S. (2015) Metabolism and urinary disposition of N,N-dimethyltryptamine after oral and smoked administration: a comparative study. Drug Test Anal 7: 401-406.
  161. Riba, J., Rodríguez-Fornells, A., Urbano, G., Morte, A., Antonijoan, R., Montero, M. et al. (2001) Subjective effects and tolerability of the South American psychoactive beverage ayahuasca in healthy volunteers. Psychopharmacology 154: 85-95.
  162. Riba, J., Romero, S., Grasa, E., Mena, E., Carrió, I. and Barbanoj, M. (2006) Increased frontal and paralimbic activation following ayahuasca, the pan-Amazonian inebriant. Psychopharmacology 186: 93-98.
  163. Riba, J., Valle, M., Urbano, G., Yritia, M., Morte, A. and Barbanoj, M. (2003) Human pharmacology of ayahuasca: subjective and cardiovascular effects, monoamine metabolite excretion and pharmacokinetics. J Pharmacol Exp Ther 306: 73-83.
  164. Riedlinger, T. and Riedlinger, J. (1994) Psychedelic and entactogenic drugs in the treatment of depression. J Psychoactive Drugs 26: 41-55.
  165. Ross, S. (2012) Serotonergic hallucinogens and emerging targets for addiction pharmacotherapies. Psychiatr Clin North Am 35: 357-374.
  166. Sackler, A., Weltman, A. and Owens, H. (1966) Endocrine and metabolic effects of lysergic acid diethylamide on female rats. Toxicol Appl Pharmacol 9: 324-330.
  167. Sackler, A., Weltman, A. and Sparber, S. (1963) Effects of lysergic acid diethylamide on the total leukocytes and eosinophils of the female rat. Nature 199: 1194-1195.
  168. Sakashita, Y., Abe, K., Katagiri, N., Kambe, T., Saitoh, T., Utsunomiya, I. et al. (2015) Effect of psilocin on extracellular dopamine and serotonin levels in the mesoaccumbens and mesocortical pathway in awake rats. Biol Pharm Bull 38: 134-138.
  169. Sanches, R., Osório, F., dos Santos, R., Macedo, L., Maia-de-Oliveira, J., Wichert-Ana, L. et al. (2016) Antidepressant effects of a single dose of ayahuasca in patients with recurrent depression: a SPECT Study. J Clin Psychopharmacol 36: 77-81.
  170. Santini, M., Balu, D., Puhl, M., Hill-Smith, T., Berg, A., Lucki, I. et al. (2014) D-serine deficiency attenuates the behavioral and cellular effects induced by the hallucinogenic 5-HT2A receptor agonist DOI. Behav Brain Res 259: 242-246. Schmid, Y., Enzler, F., Gasser, P., Grouzmann, E.,
  171. Preller, K., Vollenweider, F. et al. (2016) Acute effects of lysergic acid diethylamide in healthy subjects. Biol Psychiatry 78: 544-553.
  172. Schultes, R. (1986) El desarrollo histórico de la identificación de las malpigiáceas empleadas como alucinógenos (The historical development of the identification of malpighiaceous used as hallucinogens). Am Indig 46: 9-47.
  173. Schultes, R. (1998) Antiquity of the use of New World hallucinogens. Heffter Rev Psychedel Res 1: 1-7.
  174. Schultes, R. and Hofmann, A. (1992) Plants of the gods: their sacred, healing and hallucinogenic powers. Rochester, NY: Healing Arts Press.
  175. Schwarz, M., Houghton, P., Rose, S., Jenner, P. and Lees, A. (2003) Activities of extract and constituents of Banisteriopsis caapi relevant to parkinsonism. Pharmacol Biochem Behav 75: 627-633.
  176. Smith, D., Raswyck, G. and Davidson, L. (2014) From Hofmann to the Haight Ashbury and into the future: the past and potential of lysergic acid diethylamide. J Psychoactive Drugs 46: 3-10.
  177. Sos, P., Klirova, M., Novak, T., Kohutova, B., Horacek, J. and Palenicek, T. (2013) Relationship of ketamine's antidepressant and psychotomimetic effects in unipolar depression. Neuro Endocrinol Lett 34: 287-293.
  178. Splettstoesser, F., Bonnet, U., Wiemann, M., Bingmann, D. and Büsselberg, D. (2005) Modulation of voltage-gated channel currents by harmaline and harmane. Br J Pharmacol 144: 52-58.
  179. Stefulj, J., Jerne, J., Cicin-Sain, L., Rinner, I. and Schauenstein, K. (2000) mRNA expression of serotonin receptors in cells of the immune tissues of the rat. Brain Behav Immun 14: 219-224.
  180. Strassman, R. (1984) Adverse reactions to psychedelic drugs. A review of the literature. J Nerv Ment Dis 172: 577-595.
  181. Strassman, R. and Qualls, C. (1994) Dose-response study of N,N-dimethyltryptamine in humans. I. Neuroendocrine, autonomic and cardiovascular effects. Arch Gen Psychiatry 51: 85-97.
  182. Strassman, R., Qualls, C., Uhlenhuth, E. and Kellner, R. (1994) Dose-response study of N,N-dimethyltryptamine in humans. II. Subjective effects and preliminary results of a new rating scale. Arch Gen Psychiatry 51: 98-108.
  183. Studerus, E., Kometer, M., Hasler, F. and Vollenweider, F. (2011) Acute, subacute and long-term subjective effects of psilocybin in healthy humans: a pooled analysis of experimental studies. J Psychopharmacol 25: 1434-1452.
  184. Su, T., Hayashi, T. and Vaupel, D. (2009) When the endogenous hallucinogenic trace amine N,N-dimethyltryptamine meets the sigma-1 receptor. Sci Signal 2: pe12.
  185. Sun, P., Zhang, S., Li, Y. and Wang, L. (2014) Harmine mediated neuroprotection via evaluation of glutamate transporter 1 in a rat model of global cerebral ischemia. Neurosci Lett 583: 32-36.
  186. Szabo, A., Kovacs, A., Frecska, E. and Rajnavolgyi, E. (2014) Psychedelic N,N-dimethyltryptamine and 5-methoxy-N,N-dimethyltryptamine modulate innate and adaptive inflammatory responses through the sigma-1 receptor of human monocyte-derived dendritic cells. PLoS One 9: e106533.
  187. Tagliazucchi, E., Carhart-Harris, R., Leech, R., Nutt, D. and Chialvo, D. (2014) Enhanced repertoire of brain dynamical states during the psychedelic experience. Hum Brain Mapp 35: 5442-5456.
  188. Thomas, G., Lucas, P., Capler, N., Tupper, K. and Martin, G. (2013) Ayahuasca-assisted therapy for addiction: results from a preliminary observational study in Canada. Curr Drug Abuse Rev 6: 30-42.
  189. Tylš, F., Páleníček, T. and Horáček, J. (2014) Psilocybin - summary of knowledge and new perspectives. Eur Neuropsychopharmacol 24: 342-356.
  190. Van Amsterdam, J., Nutt, D., Phillips, L. and van den Brink, W. (2015) European rating of drug harms. J Psychopharmacol 29: 655-660.
  191. Van Amsterdam, J., Opperhuizen, A. and van den Brink, W. (2011) Harm potential of magic mushroom use: a review. Regul Toxicol Pharmacol 59: 423-429.
  192. Van Amsterdam, J., Pennings, E., Brunt, T. and van den Brink, W. (2013) Physical harm due to chronic substance use. Regul Toxicol Pharmacol 66: 83-87.
  193. Vollenweider, F. and Kometer, M. (2010) The neurobiology of psychedelic drugs: implications for the treatment of mood disorders. Nat Rev Neurosci 11: 642-651.
  194. Vollenweider, F., Vontobel, P., Hell, D. and Leenders, K. (1999) 5-HT modulation of dopamine release in basal ganglia in psilocybin-induced psychosis in man - a PET study with (11C)raclopride. Neuropsychopharmacology 20: 24-433.
  195. Wasson, R., Kramrisch, S., Ruck, C. and Ott, J. (1986) Persephone's quest: entheogens and the origins of religion. New Haven, CT: Yale University Press.
  196. Wilcox, J. (2014) Psilocybin and obsessive compulsive disorder. J Psychoactive Drugs 46: 393-395.
  197. Winkelman, M. (2014) Psychedelics as medicines for substance abuse rehabilitation: evaluating treatments with LSD, peyote, ibogaine and ayahuasca. Curr Drug Abuse Rev 7: 101-116.
  198. Wu, C., Jiang, X., Shen, H. and Yu, A. (2009) Effects of CYP2D6 status on harmaline metabolism, pharmacokinetics and pharmacodynamics and a pharmacogenetics-based pharmacokinetic model. Biochem Pharmacol 78: 617-624.
  199. Yamada, M. and Yasuhara, H. (2004) Clinical pharmacology of MAO inhibitors: safety and future. Neurotoxicology 25: 215-221.
  200. Young, S. (2013) Single treatments that have lasting effects: some thoughts on the antidepressant effects of ketamine and botulinum toxin and the anxiolytic effect of psilocybin. J Psychiatry Neurosci 38: 78-83.
  201. Zghoul, T. and Blier, P. (2003) Enhancing action of LSD on neuronal responsiveness to serotonin in a brain structure involved in obsessive-compulsive disorder. Int J Neuropsychopharmacol 6: 13-21.
[ tłumaczenie: cjuchu ]



szukaj na psilosophy:  
 
Odsłon
od 23.11.2019



komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze

. .twój komentarz :

nick / ksywa :



komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze komentarze



PoradnikI ]   [ GatunkI ]   [ Honorowi psilodawcY ]   [ PsilosOpediuM ]   [ FaQ ]   [ ForuM ]   [ GalerY ]   [ TripograM ]   [ DarwiN ]   [ LinkI ]   [ EmaiL ]  

© psilosophy 2001-2022